Kategorie
prawnik OZE

Sukcesja

Artykuł o tym, jak zabezpieczyć możliwość prowadzenia koncesjonowanej działalności na wypadek śmierci przedsiębiorcy.

Warto myśleć o przyszłości biznesu – także o przyszłości koncesji

Coraz częściej przedsiębiorcy decydują się – jeszcze za życia – uporządkować swoje sprawy na wypadek śmierci. Takie działanie jest przejawem przezorności i odpowiedzialności za członków rodziny, ale także pracowników i kontrahentów firmy.

Przepisy dotyczące sukcesji działalności gospodarczej nie zastąpią edukacji biznesowej młodego pokolenia i wdrożenia potencjalnych następców w sprawy firmy. Z pewnością jednak mogą ułatwić kontynuowanie biznesu.

Ma to szczególne znaczenie dla osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, wpisanych do CEIDG (dawniej – do gminnej ewidencji). Osoby takie, tak jak inni przedsiębiorcy, mogą posiadać koncesję na wytwarzanie energii elektrycznej, dystrybucję energii czy sprzedaż paliw etc.

Koncesje uregulowane w ustawie – Prawo energetyczne, mają charakter uprawnienia o charakterze osobistym. Nie można ich sprzedać lub zapisać w spadku. Zasadą jest, że uprawnienia o charakterze osobistym wygasają wraz ze śmiercią uprawnionego.

Ustawa o zarządzie sukcesyjnym – szansa na przejęcie koncesji przez spadkobiercę lub wspólnika

Ustawa o zarządzie sukcesyjnym przedsiębiorstwem osoby fizycznej i innych ułatwieniach związanych z sukcesją przedsiębiorstw reguluje zasady:

1) tymczasowego zarządzania przedsiębiorstwem po śmierci przedsiębiorcy wpisanego do CEIDG, oraz kontynuowania działalności gospodarczej wykonywanej z wykorzystaniem tego przedsiębiorstwa;

2) zarządu spadkiem w zakresie tymczasowego wykonywania praw z udziału w przedsiębiorstwie małżonka przedsiębiorcy, wykonującego we własnym imieniu działalność gospodarczą na podstawie wpisu do CEIDG, po śmierci tego małżonka;

3) przejęcia koncesji, zezwoleń, licencji oraz pozwoleń, wydanych wobec przedsiębiorcy wpisanego do CEIDG, w formie decyzji organu administracji publicznej, związanych z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą, tzw.  „decyzje związane z przedsiębiorstwem”.

Podstawowe pojęcia

Przedsiębiorstwo w spadku

Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy, przedsiębiorstwo w spadku obejmuje składniki niematerialne i materialne, przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, stanowiące mienie przedsiębiorcy w chwili jego śmierci.

O przedsiębiorstwie w spadku mówimy:

  1. w okresie od śmierci przedsiębiorcy do dnia wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, albo
  2. do dnia wygaśnięcia uprawnienia do powołania zarządcy sukcesyjnego, jeżeli zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony.

Jeżeli przedsiębiorca prowadził za życia różne interesy z wykorzystaniem innych przedsiębiorstw (np. wytwarzanie energii z OZE i dom weselny), wówczas wszystkie te przedsiębiorstwa będą objęte jednym przedsiębiorstwem w spadku.

W skład przedsiębiorstwa w spadku wejdą także składniki niematerialne i materialne przeznaczone do wykonywania działalności gospodarczej, nabyte przez zarządcę sukcesyjnego.

Właściciel przedsiębiorstwa w spadku

Zgodnie z ustawą, właścicielem przedsiębiorstwa w spadku jest:

1) osoba, która zgodnie z prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowanym aktem poświadczenia dziedziczenia albo europejskim poświadczeniem spadkowym, nabyła składniki niematerialne i materialne, (…), na podstawie powołania do spadku z ustawy albo testamentu albo nabyła przedsiębiorstwo albo udział w przedsiębiorstwie na podstawie zapisu windykacyjnego;

2) małżonek przedsiębiorcy w przypadku(…), któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie
w spadku;

3) osoba, która nabyła przedsiębiorstwo w spadku albo udział w przedsiębiorstwie w spadku (..) w tym osoba prawna albo jednostka organizacyjna, o której mowa w art. 331 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, do której wniesiono przedsiębiorstwo tytułem wkładu – w przypadku gdy po śmierci przedsiębiorcy nastąpiło zbycie tego przedsiębiorstwa albo udziału w tym przedsiębiorstwie.

Wobec tego, może być wielu właścicieli przedsiębiorstwa, w skrajnych przypadkach nawet kilkudziesięciu – jeżeli jest wielu spadkobierców.

Zgodnie z art. 925 kodeksu cywilnego, spadkobiercy nabywają spadek z chwilą jego otwarcia, tj. z chwilą śmierci spadkodawcy.

Ustawa w sposób szczególny reguluje status małżonka przedsiębiorcy, jeżeli małżonek i zmarły przedsiębiorca byli współwłaścicielami przedsiębiorstwa.

Zarządca sukcesyjny

Przedsiębiorca może powołać zarządcę sukcesyjnego w ten sposób, że:

1) wskaże określoną osobę do pełnienia funkcji zarządcy sukcesyjnego albo

2) zastrzeże, że z chwilą jego śmierci wskazany prokurent stanie się zarządcą sukcesyjnym.

Istnieje również możliwość powołania zarządcy sukcesyjnego po śmierci przedsiębiorcy.

Wykonywanie działalności koncesjonowanej po śmierci przedsiębiorcy – potwierdzenie możliwości wykonywania koncesji

W terminie trzech miesięcy od dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego zarządca sukcesyjny może złożyć do organu administracji publicznej (np. do Prezesa URE), który wydał decyzję związaną z przedsiębiorstwem, wniosek o potwierdzenie możliwości wykonywania tej decyzji (koncesji).

Organ administracji publicznej, który wydał decyzję związaną z przedsiębiorstwem (np. Prezes URE), potwierdza, w drodze decyzji, możliwość wykonywania decyzji związanej z przedsiębiorstwem przez zarządcę sukcesyjnego, jeżeli:

1) są spełnione warunki do uzyskania tej decyzji, określone w odrębnych przepisach (np. w ustawie = Prawo energetyczne, ustawie – Prawo geologiczne i górnicze etc.);

2) zarządca sukcesyjny przedłoży dokumenty potwierdzające spełnienie tych warunków,

3) zarządca sukcesyjny oświadczy, że przyjmuje wszystkie warunki zawarte w tej decyzji i zobowiązuje się do wykonania związanych z nią obowiązków.

Warunki, które mają charakter osobisty, uważa się za spełnione, jeżeli spełnia je zarządca sukcesyjny.

Jeżeli wniosek nie zostanie złożony, koncesja wygaśnie w terminie 3 miesięcy od dnia ustanowienia zarządu sukcesyjnego.

Prezes URE (lub inny organ, który wydał koncesję, licencję lub zezwolenie), jest zobowiązany do potwierdzenia, w formie decyzji, możliwości dalszego wykonywania koncesji (ale także licencji, zezwolenia). Decyzja ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli zarządca sukcesyjny spełnia wymagania, to Prezes URE (lub odpowiednio inny organ) musi wydać decyzję potwierdzającą możliwość wykonywania koncesji (lub odpowiednio innej decyzji).

Zarządca sukcesyjny jest zobowiązany do spełnienia warunków uzyskania koncesji, które mają charakter osobisty i musi ww. okoliczność wykazać przed Prezesem URE. Przykładem warunku o charakterze osobistym jest wymóg niekaralności.

Przeniesienie koncesji

Właściciel przedsiębiorstwa w spadku może złożyć do organu administracji publicznej, który wydał decyzję związaną z przedsiębiorstwem (np. do Prezesa URE, który udzielił koncesji), wniosek o przeniesienie na niego tej decyzji w terminie sześciu miesięcy od dnia:

1) śmierci przedsiębiorcy, jeżeli nie został ustanowiony zarząd sukcesyjny, albo

2) wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego.

Przeniesienie decyzji na właściciela jest możliwe wówczas, gdy zarząd sukcesyjny nie został ustanowiony albo wygasł.

Kiedy koncesja wygaśnie

Decyzja związana z przedsiębiorstwem (w tym koncesja) wygasa z upływem sześciu miesięcy od dnia wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego, chyba że przed tym dniem został złożony wniosek o przeniesienie koncesji.

W przypadku ustanowienia zarządu sukcesyjnego, termin wygaśnięcia decyzji wynosi 6 miesięcy od dnia wygaśnięcia zarządu sukcesyjnego. Termin ten dotyczy decyzji, wobec których nie został złożony wniosek o przeniesienie koncesji –  przez właściciela przedsiębiorstwa w spadku lub wspólnika spółki cywilnej.

Kiedy wygasa zarząd sukcesyjny

Zarząd sukcesyjny wygasa z:

1) upływem dwóch miesięcy od dnia śmierci przedsiębiorcy, jeżeli w tym okresie żaden ze spadkobierców przedsiębiorcy nie przyjął spadku ani zapisobierca windykacyjny nie przyjął zapisu windykacyjnego, którego przedmiotem jest przedsiębiorstwo albo udział w przedsiębiorstwie, chyba że zarządca sukcesyjny działa na rzecz małżonka przedsiębiorcy, któremu przysługuje udział w przedsiębiorstwie w spadku;

2) dniem uprawomocnienia się postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia albo wydania europejskiego poświadczenia spadkowego, jeżeli jeden spadkobierca albo zapisobierca windykacyjny nabył przedsiębiorstwo w spadku w całości;

3) dniem nabycia przedsiębiorstwa w spadku w całości przez jedną osobę,

4) upływem miesiąca od dnia wykreślenia zarządcy sukcesyjnego z CEIDG, chyba że w tym okresie powołano kolejnego zarządcę sukcesyjnego;

5) dniem ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy;

6) dniem dokonania działu spadku obejmującego przedsiębiorstwo w spadku;

7) upływem dwóch lat od dnia śmierci przedsiębiorcy.

Doradztwo prawne dla firm z branży energetycznej

Jeżeli prowadzić koncesjonowaną działalność gospodarczą i potrzebujesz doradztwa prawnego, zachęcam do kontaktu. Mam doświadczenie w zakresie doradztwa na rzecz przedsiębiorców
z branży energetycznej. Posiadam także doświadczenie w zakresie prawa transportu drogowego oraz prawa geologicznego i górniczego.

Kategorie
prawnik OZE

Transport turbin wiatrowych – gdy prawo transportu drogowego wiąże się z energetyką

Zanim rozpocząłem swoją przygodę z prawem energetycznym, przez 2 lata pracowałem w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego – w Biurze Prawnym. Było to moje pierwsze, bardzo cenne, doświadczenie w administracji rządowej.

Praca w GITD była znakomitą szkołą postępowania administracyjnego. Cenna była również możliwość poznania specyfiki organów kontrolnych.

Rozwiązując problemy prawne związane z energią elektryczną, mam ograniczoną możliwość wykorzystywania doświadczenia zdobytego w GITD.

Energetyka i regulacja transportu drogowego odnajdują jednak wspólny mianownik, kiedy konieczne jest dostarczenie elementów turbiny wiatrowej w miejsce ich montażu. Przewożenie tego rodzaju ładunków wiąże się bowiem z wykorzystaniem tzw. pojazdów nienormatywnych.

Czym jest pojazd nienormatywny

Zgodnie z art. 2 pkt. 35a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ww. ustawy.

Dopuszczalne parametry pojazdów poruszających się po drogach publicznych Rzeczypospolitej Polskiej określone zostały w Prawie o ruchu drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 305 ze zm.).

Kiedy pojazd nienormatywny może poruszać się po drogach publicznych

Zgodnie z art. 64 ust. 1. pkt. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ.

Art. 64 ust. 2 ww. ustawy stanowi, iż zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I

Kara administracyjna

W myśl art. 140ab ust.2 ww. ustawy w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust.2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Nawet jeżeli w myśl postanowienia art. 64 ust. 2 ww. ustawy, nie jest możliwe uzyskanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, nie oznacza to, że przewoźnik nie podlega karze za dokonanie takiego przejazdu.

Zgodnie z art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust 1 pkt. 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

Ruch pojazdu nienormatywnego – przykład zaangażowania radcy prawnego

Z sukcesem zastępowałem przedsiębiorcę z Białorusi, który przewoził ładunek niepodzielny przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W protokołach kontroli mylnie wskazano, że przewożone ładunki są ładunkami podzielnymi.

Organ, wydając zaskarżone decyzje, oparł się na kwalifikacji ładunku dokonanej przez funkcjonariusza przeprowadzającego kontrole, nie dokonując własnej oceny dowodów ani subsumpcji przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym do ustalonego stanu faktycznego.

Po zapoznaniu się z odwołaniami, które wniosłem w imieniu Klienta, Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno – Skarbowego podzielił moje poglądy.


Na skutek ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, organ uchylił swoje wcześniejsze decyzje. Sukces cieszy tym bardziej, że organ administracji zastosował art. 132 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego – uznał argumenty przedstawione w odwołaniach i uchylił swoje decyzje.

Organ, wydając zaskarżone decyzje, oparł się na kwalifikacji dokonanej przez funkcjonariusza przeprowadzającego kontrolę, nie dokonując własnej oceny dowodów ani subsumpcji przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym do ustalonego stanu faktycznego.

Po zapoznaniu się z odwołaniem, które wniosłem w imieniu Klienta, Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno – Skarbowego podzielił mój pogląd, że dokonywanie kwalifikacji prawnej nie jest funkcją protokołu kontroli.

Na skutek ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, organ uchylił swoje wcześniejsze decyzje.

Organ wezwał do wskazania numeru konta, na który zostanie zwrócona kaucja pobrana od Klienta.

Montaż turbiny wiatrowej musi zostać poprzedzony dostarczeniem jej elementów na plac budowy

Zdobyte doświadczenie umożliwia mi na rozwiązywanie problemów powstałych na styku regulacji transportu drogowego i energetyki.

Kategorie
prawnik OZE

Webinar dla inwestorów i zarządców nieruchomości komercyjnych i mieszkaniowych

22 marca w godzinach 10:00 – 15:00 odbędzie się webinar pt. Fotowoltaika i inne alternatywne źródła energii dla obiektów komercyjnych i mieszkaniowych. Poprowadzę panel specjalny pt. FOTOWOLTAIKA – ASPEKTY PRAWNE I ICH WPŁYW NA BIZNES W NIERUCHOMOŚCIACH.

Mam świadomość, że dla menedżerów, deweloperów czy zarządców nieruchomości, prawo jest przede wszystkim narzędziem do realizacji celów biznesowych. W związku z tym, w trakcie panelu nie będę opowiadał o przepisach. Zamiast tego pokażę, w jaki sposób prawidłowe wykorzystanie instrumentów prawnych z ustawy – Prawo energetyczne oraz ustawy OZE może przyczynić się do szybszego zwrotu z inwestycji a nawet zadecydować o opłacalności przedsięwzięcia. Przedstawię studia przypadków (case study), w których prawo energetyczne przeplata się z realizacją celów biznesowych.

Udział w wydarzeniu jest bezpłatny. Serdecznie polecam!

Program Wydarzenia

Doradztwo na rzecz deweloperów, właścicieli oraz zarządców nieruchomości w zakresie prawa energetycznego oraz ustawy OZE, stanowi ważną część praktyki Departamentu Prawa Energetycznego Kancelarii.

Kategorie
prawnik OZE Spory regulacyjne przed Sądem Okręgowym w Warszawie Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów

Podstawowe informacje o odwołaniu w sprawach z zakresu regulacji energetyki

Podstawowe informacje o odwołaniu w sprawach z zakresu regulacji energetyki

Czym jest SOKiK?

Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest Sąd Okręgowy w Warszawie, którego właściwość została ustalona w Kodeksie postępowania cywilnego i obejmuje rozpoznawanie w szczególności spraw toczących się przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. 

Zgodnie jednak z kodeksowymi regulacjami, do kompetencji SOKiK należy również prowadzenie postępowań z zakresu regulacji energetyki. Sąd ten właściwy jest w:

  1. rozpoznawaniu odwołań od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, 
  2. rozpoznawaniu zażaleń na postanowienia Prezesa URE wydawane w postępowaniach prowadzonych w oparciu o ustawę z 10 kwietnia 1997 roku – Prawo energetyczne (ustawa – Prawo energetyczne).

Dlaczego branże regulowane mają inny tryb odwoławczy?

Z uwagi na specyfikę spraw odnoszących się do branż regulowanych, a zwłaszcza ich częstą złożoność i skomplikowaność, ustawa – Prawo energetyczne przewiduje, że co do zasady, do spraw z zakresu regulacji energetyki stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże w sprawach odwoławczych zastosowanie znajduje Kodeks postępowania cywilnego. Od decyzji czy postanowienia Prezesa URE nie przysługują bowiem standardowe środki odwoławcze przewidziane przepisami procedury administracyjnej (skarga do NSA czy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy).

Przyjęcie takiego rozwiązania powoduje, że wniesienie odwołania do SOKiK ma charakter wniesienia powództwa.

Odwołanie w postępowaniu z zakresu regulacji energetyki stanowi szczególny środek prawny – w tego rodzaju sprawach przysługuje bowiem odwołanie kierowanego do sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego.

Podstawową różnicą między rozpoznaniem sprawy przez SOKiK a sąd administracyjny jest fakt, iż postępowanie zainicjowane wniesieniem odwołania toczy się w ramach postępowania cywilnego, kontradyktoryjnego, tj. takiego, w którym spór toczą dwie przeciwstawne strony. Postępowanie przed sądem administracyjnym zmierza do kontroli wydania decyzji czy postanowienia pod kątem jego legalności i celowości.

Jaki jest termin na wniesienie odwołania?

Odwołanie od decyzji Prezesa URE wnosi się w terminie dwóch tygodni od dnia jej doręczenia. Termin na wniesienie zażalenia na postanowienie Prezesa URE wynosi siedem dni. Uchybienie terminowi powoduje odrzucenie odwołania przez SOKiK.

Wskazany ustawowo termin nie może zostać przedłużony. Istnieje natomiast możliwość wnioskowania o jego przywrócenie w razie, gdyby został przekroczony. Aby wniosek o przywrócenie terminu przyniósł oczekiwany skutek, należy dołączyć do niego samo odwołanie. 

Należy pamiętać, że prawidłowo odczytując regulacje wynikające z kpc i kpa, istnieje możliwość publikacji decyzji Prezesa URE w drodze obwieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej – wówczas, prawidłowo pouczona strona jest związana terminem na złożenie odwołania od dnia obwieszczenia.

Do kogo wnosi się odwołanie?

Odwołanie wnosi się do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów za pośrednictwem Prezesa URE, który jest zobowiązany do przekazania go sądowi wraz z aktami sprawy. 

Jednakże, jeśli Prezes uzna odwołanie za słuszne, może on odstąpić od przekazywania akt sądowi i uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części (samokontrola, tj. instytucja znana prawu administracyjnemu). Ma on wobec tego obowiązek niezwłocznie zawiadomić stronę poprzez przesłanie jej nowej decyzji, od której strona również może się odwołać.

Jakie warunki formalne odwołanie do SOKiK powinno spełniać?

Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, odwołanie do SOKiK powinno czynić zadość wymogom przewidzianym dla pisma procesowego. Sąd Najwyższy wyraził pogląd o tym, aby odwołanie w takich sprawach traktować na równi z pozwem.

Odwołanie powinno zawierać:

  1. dokładne oznaczenie zaskarżonej decyzji,
  2. przytoczenie zarzutów wobec zaskarżonej decyzji wraz z ich zwięzłym uzasadnieniem, 
  3. wskazanie dowodów w sprawie,
  4. wniosek o uchylenie lub zmianę decyzji w całości lub części.

Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów może odrzucić odwołanie, jeśli z jakichś przyczyn okaże się ono niedopuszczalne (choćby, jeśli wnoszącym je nie jest ani strona, ani osoba zainteresowana) albo jeśli konieczne do uzupełnienia braki formalne nie zostaną uzupełnione w wyznaczonym terminie. Odwołanie jest odrzucane postanowieniem uznawanym za kończące postępowanie. 

Złożenie odwołania podlega opłacie w wysokości 1 000 złotych, natomiast zażalenia 500 złotych.

Strony sporu przed SOKiK

Stronami postępowania przed SOKiK są:

  1. Prezes URE (jako wyłączny pozwany),
  2. wnoszący odwołanie (jako wyłączny powód),
  3. zainteresowany. 

Prezes URE może być reprezentowany przez pracownika URE. 

Zgodnie z treścią kpc, zainteresowanym jest osoba, której prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia w sprawie. 

Jeśli zainteresowany nie został wezwany do udziału w postępowaniu, SOKiK wezwie go na wniosek strony albo z urzędu. Za najwłaściwsze uznaje się traktowanie zainteresowanego w sposób ujęty w art. 510 kpc odnoszącym się do jego osoby w postępowaniu nieprocesowym, tj. osoby, której praw dotyczy wynik postępowania i która może wziąć udział w postępowaniu (staje się wówczas uczestnikiem) albo poprzez interpretowanie pojęcia interesu, o którym mowa zarówno w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i w art. 189 kpc.

W stosunku do prowadzonego przed SOKiK postępowania z udziałem zainteresowanego, odpowiednie zastosowanie mają przepisy o interwencji ubocznej samoistnej. Interwencja samoistna zachodzi, jeśli z istoty spornego stosunku prawnego lub przepisu prawa wynika, że wyrok ma w sposób bezpośredni wpłynąć na interwenienta i przeciwnika strony, do której ten pierwszy przystąpił.

Jakie skutki wywołuje wniesienie odwołania do SOKiK?

Złożywszy odwołanie od decyzji Prezesa URE, strona może zawnioskować do sądu ochrony konkurencji i konsumentów o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy. 

SOKiK oddali odwołanie od decyzji Prezesa URE (wyeliminuje z obrotu prawnego), jeśli nie znajdzie podstaw do jego uwzględnienia. W sytuacji, gdy sąd stwierdzi, że odwołanie było zasadne, może on decyzję Prezesa URE uchylić albo zmienić w części lub całości, orzekając co do istoty sprawy. Jest to katalog zamknięty i sąd nie ma możliwości wydania orzeczenia innej treści, w tym skierowania sprawę do ponownego rozpoznania.

Decyzję uchyla się wówczas, kiedy była ona dotknięta niemożliwymi do usunięcia na etapie postępowania wadami proceduralnymi; nie jest możliwe uchylenie decyzji przy brakach w ustaleniach stanu faktycznego. Uchylenie decyzji Prezesa URE następuje z mocą wsteczną, co zostało ugruntowane w orzecznictwie.  

Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, SOKiK może również umorzyć zainicjowane odwołaniem postępowanie , jeśli na przykład wnoszący odwołanie je wycofa albo strony zawrą ugodę co do tego odwołania.

Czy prawa do wniesienia odwołania można się zrzec?

Tak. W trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania, stronie przysługuje możliwość złożenia organowi oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. Powoduje to, że decyzja staje się prawomocna i ostateczna. 

Czy w sprawach z zakresu regulacji energetyki przysługuje skarga kasacyjna?

Tak, zgodnie z art. 479 [56] § 2 kpc, niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia, od wydanego w drugiej instancji orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Postępowanie z zakresu regulacji energetyki podlega bowiem wymogom postępowania dwuinstancyjnego.

Wsparcie prawnika w postępowanie odwoławczym z zakresu regulacji energetyki

Jak każde postępowanie przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, postępowanie odwoławcze w sprawach decyzji i postanowień wydawanych przez Prezesa URE wymaga profesjonalnej i rzetelnej pomocy doświadczonego prawnika. Jeśli jesteś przedsiębiorcą chcącym wnieść do SOKiK odwołanie w tego rodzaju sprawie, skontaktuj się ze mną. 

Kategorie
Postępowania przed sądami administracyjnymi (WSA, NSA) prawnik OZE

Skarga na decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Skarga na decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Czym zajmuje się sąd administracyjny

 

Sądy administracyjne zostały powołane do sądowej kontroli administracji publicznej. Kontrola ta odbywa się poprzez rozpoznawanie skarg, m.in. na decyzje i postanowienia.

W postępowaniu administracyjnym, prowadzonym przez organ administracji (np. Głównego Inspektora Transportu Drogowego, ministra, starostę itd), strona postępowania ma do czynienia z machiną władzy państwowej lub władzy przypisanej jednostce samorządu terytorialnego. To na organach administracji spoczywa główny ciężar gromadzenia dowodów. Ponadto, obowiązujące przepisy niejednokrotnie pozwalają urzędnikom na tzw. uznanie administracyjne – np. w zakresie ustalania wysokości administracyjnych kar pieniężnych.

Przed sądem administracyjnym zarówno organ władzy publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję, jak również obywatel, są względem siebie równi. Sąd administracyjny nie jest kolejnym urzędem. Dla składu orzekającego nie ma znaczenia polityka państwa, troska o finanse publiczne etc. Znaczenie ma, czy decyzja lub postanowienie zostały wydane zgodnie z prawem.

Analogicznie, dla sądu administracyjnego analizującego zgodność z prawem decyzji lub postanowienia nie ma znaczenia sytuacja życiowa i zdrowotna podsądnych, ich stan majątkowy i rodzinny, problemy osobiste etc. W związku z tym, powoływanie tego rodzaju argumentów w uzasadnieniu skargi zazwyczaj nie przyniesie korzystnych rezultatów.

Tego typu okoliczności mogą przyczynić się do zwolnienia skarżącego od opłat sądowych lub uzyskania wsparcia pełnomocnika z urzędu, zazwyczaj jednak nie przesądzają o legalności decyzji.

Wojewódzki sąd administracyjny bada zaskarżoną decyzję w zakresie jej legalności, tj. zgodności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego (np. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub innych ustaw regulujących określone dziedziny życia) i przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Co ważne, wojewódzki sąd administracyjny bada legalność całej zaskarżonej decyzji lub postanowienia, bez względu na prawidłowość argumentów podniesionych w skardze oraz zawartych w niej wniosków. Ustawa stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W związku z tym, nawet jeżeli adresat decyzji lub postanowienia postawi
w skardze zarzuty, które okażą się chybione, to sąd może i tak rozstrzygnąć na jego korzyść – jeżeli dostrzeże niewskazane przez skarżącego, ale istotne uchybienia organu, który wydał decyzję. Oczywiście, dostrzeżenie nieprawidłowości i opisanie ich w skardze znacznie zwiększa szansę na osiągniecie sukcesu przed sądem.

Kiedy dopuszczalne jest wniesienie skargi

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Art. 52 § 2 ww. ustawy przesądza, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

W związku z tym, co do zasady skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się od decyzji organu odwoławczego.

Zgodnie z art. 52 § 3 ww. ustawy, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (nie dotyczy decyzji konsula).

W konsekwencji, jeżeli decyzję w I instancji wydał minister (ale też centralny organ administracji rządowej, np. Główny Inspektor Transportu Drogowego) lub samorządowe kolegium odwoławcze, wówczas można od razu wnieść skargę do sądu.

Termin na wniesienie skargi

Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Gdzie należy wnieść skargę

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W związku z tym, jeżeli wnosimy skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wówczas do tego właśnie organu należy wysłać skargę.

Po otrzymaniu skargi, pracownicy organu uporządkują oraz ponumerują akta, następnie zaś wyślą je do sądu wraz ze swoim stanowiskiem.

Zgodnie z art. 54 § 2 organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

Organ może także uwzględnić skargę na wydaną przez siebie decyzję w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Wymagania ogólne dla wszystkich pism w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w tym skarg

Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, każde pismo strony powinno zawierać:

1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;

2) oznaczenie rodzaju pisma;

3) osnowę wniosku lub oświadczenia;

4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;

5) wymienienie załączników.

Zgodnie z art. 46 § 2 ww. ustawy, pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku:

1) gdy jest pierwszym pismem w sprawie:

a) oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników,

b) numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku, lub

c) numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku – numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania,

d) oznaczenie przedmiotu sprawy;

2) dalszych pism procesowych – sygnaturę akt.

Zgodnie z art. 47 § 1 ww. ustawy, do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.

Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (47 § 2).

Wymagania dla skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy – Prawo przed sądami administracyjnymi, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać:

1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;

2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy;

3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Opłata sądowa

Wysokość opłat ustalona została w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozporządzenie to znaleźć można m.in. na stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie:

https://bip.warszawa.wsa.gov.pl/133/wpis-sadowy-zasady-dokonywania-wpisu.html

Kilka praktycznych wskazówek

Pierwszą rzeczą, którą należy zrobić po odebraniu decyzji administracyjnej lub postanowienia, jest zapisanie na kopercie lub na piśmie daty odbioru.

Po drugie, należy dokładnie przeczytać pouczenie, które zawsze znajduje się na końcu decyzji. Organy administracji mają obowiązek zamieszczenia pouczenia o terminie i sposobie wniesienia odwołania lub skargi. Nawet, jeżeli adresat decyzji nie czuje się na siłach, żeby samemu przeczytać decyzję, powinien zapoznać się ze znajdującym się na końcu pouczeniem. Dzięki temu również osoby nie będące prawnikami mogą dowiedzieć się, co można zrobić i ile jest czasu na podjęcie czynności.

Jeżeli adresat decyzji zamierza powierzyć sporządzenie skargi radcy prawnemu lub adwokatowi, nie powinien z tym zwlekać do ostatniego dnia przed upływem terminu.

Kategorie
Aukcje, świadectwa pochodzenia, FIT/FIP prawnik OZE Rynek energii elektrycznej

Spółka z o.o. jako forma prawna dla projektu OZE

Spółka z o.o. jako forma prawna dla projektu OZE

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością to wygodna i nieskomplikowana forma prowadzenia działalności gospodarczej. Jako spółka kapitałowa, w zasadach swojego funkcjonowania podlega Kodeksowi spółek handlowych i w ujęciu kodeksowym stanowi instytucję niezwykle elastyczną. W literaturze podkreśla się, że spółka z o.o. jest czymś “pomiędzy” sformalizowaną spółką akcyjną a przewidującymi nieograniczoną i solidarną odpowiedzialność spółkami osobowymi.

Jak utworzyć spółkę z o.o.?

Spółkę z o.o. można utworzyć na dwa sposoby:

  1. w drodze aktu notarialnego,
  2. przez Internet.

Aby prowadzenie działalności gospodarczej za pośrednictwem spółki z o.o. było możliwe, w pierwszej kolejności należy zawrzeć stosowną umowę spółki, która, zgodnie z ksh, powinna zawierać:

  1. firmę (nazwę) spółki,
  2. siedzibę spółki (miejscowość),
  3. przedmiot działalności spółki oznaczany za pomocą kodów PKD (w rejestrze ujawnia się nie więcej niż dziesięć, a jeden stanowi przedmiot przeważającej działalności),
  4. wysokość kapitału zakładowego (minimalna kwota to 5000 złotych),
  5. oznaczenie, czy wspólnik może mieć więcej niż jeden udział,
  6. liczbę i wartość nominalną udziałów (nie mniej niż 50 złotych) obejmowanych przez poszczególnych wspólników,
  7. czas trwania spółki, jeśli jest oznaczony (ograniczony).

Umowa spółki powinna być zawarta w formie aktu notarialnego (pod rygorem nieważności), chyba że rejestracja spółki odbywa się przez Internet, za pośrednictwem portalu S24 – wówczas umowę spółki konstruuje się w oparciu o wzorzec znajdujący się w tym systemie. Zawarcie umowy spółki tworzy spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji.

Umożliwienie tworzenia spółek za pomocą systemu teleinformatycznego miało w swoich założeniach uprościć zakładanie tego rodzaju podmiotów gospodarczych i usprawnić podejmowanie działalności gospodarczej. Choć tworzenie spółki z o.o. przez Internet jest dość wygodne i proste, ma też swoje wady, jak choćby szereg ograniczeń w kształtowaniu treści umowy spółki.

Poza zawarciem umowy spółki, przepisy kodeksu wymagają, aby:

  1. wspólnicy wnieśli wkłady na pokrycie kapitału zakładowego (na tym opiera się konstrukcja spółki z o.o. w ujęciu ksh),
  2. został powołany zarząd (jest to konieczne z uwagi na to, że to na zarządzie spoczywa wiele obowiązków związanych z wpisaniem spółki do rejestru),
  3. w razie potrzeby powołano radę nadzorczą albo komisję rewizyjną (tego rodzaju organy funkcjonują w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością stosunkowo rzadko-  jest to obowiązkowe, jeżeli kapitał zakładowy przekracza kwotę 500 000 złotych albo wspólników jest więcej niż 25),
  4. dokonano wpisu do rejestru.

Czy spółka z o.o. może być jednoosobowa? 

Tak, przepisy Kodeksu spółek handlowych dopuszczają zawiązanie spółki z o.o. przez jeden podmiot. Wówczas, nie zawiera się umowy spółki, a akt założycielski – zgodnie z wymaganiami odnoszącymi się do umowy spółki. W odróżnieniu od charakteru wielostronnego umowy spółki z o.o., akt założycielski stanowi jednostronne oświadczenie woli.

Czym jest siedziba spółki?

Zgodnie z ogólnymi przepisami prawa cywilnego, siedzibą spółki z o.o. będącej osobą prawną, jest miejscowość, w której znajduje się jej organ zarządzający. Wobec tego, w umowie spółki (akcie założycielskim) wystarczające jest podanie jako siedziby jedynie miejscowości. Jednakże, przy składaniu wniosku do sądu rejestrowego, wymagany jest konkretny adres.

Siedziba spółki wyznacza właściwość sądu rejestrowego i sądu w sprawach sądowych wynikłych ze stosunku spółki – wobec wymogu wskazania w umowie jedynie miejscowości, zmiana adresu na inny w obrębie tej samej miejscowości nie wymaga zmiany umowy, a zaledwie zgłoszenia tego faktu sądowi rejestrowemu.

Jak wygląda zawarcie umowy spółki przed notariuszem?

Zawarcie umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przed notariuszem wymaga przede wszystkim obecności wszystkich wspólników (lub prawidłowo umocowanych pełnomocników). Sporządzając umowę spółki, notariusz określa w niej ustalone przez wspólników podstawowe informacje na jej temat (firmę, siedzibę, przedmiot działalności, dane wspólników, sposób reprezentacji).

Taksa notarialna za sporządzenie umowy spółki uzależniona jest od wysokości kapitału zakładowego. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie maksymalnych stawek taksy notarialnej, maksymalna stawka wynosi od wartości:

1) do 3 000 zł – 100 zł (z uwagi na wymóg ustalenia minimalnego kapitału zakładowego w kwocie 5 000 złotych ten podpunkt nie znajdzie zastosowania)

2) powyżej 3 000 zł do 10 000 zł – 100 zł + 3% od nadwyżki powyżej 3000 zł (czyli taksa za założenie spółki o kapitale zakładowym 5 000 złotych wyniesie 160 złotych);

3) powyżej 10 000 zł do 30 000 zł – 310 zł + 2% od nadwyżki powyżej 10 000 zł;

4) powyżej 30 000 zł do 60 000 zł – 710 zł + 1% od nadwyżki powyżej 30 000 zł;

5) powyżej 60 000 zł do 1 000 000 zł – 1010 zł + 0,4% od nadwyżki powyżej 60 000 zł;

6) powyżej 1 000 000 zł do 2 000 000 zł – 4770 zł + 0,2% od nadwyżki powyżej 1 000 000 zł;

7) powyżej 2 000 000 zł – 6770 zł + 0,25% od nadwyżki powyżej 2 000 000 zł, nie więcej jednak niż 10 000 zł, a w przypadku czynności dokonywanych pomiędzy osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn nie więcej niż 7500 zł.

Należy pamiętać, że poza samą taksą, opłacie podlega także sporządzenie niezbędnych odpisów umowy spółki. Opłata wynosi 6 złotych za każdą rozpoczętą stronę.

Jak złożyć tradycyjny wniosek o dokonanie wpisu do KRS?

Złożenie papierowego wniosku o dokonanie wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym wymaga:

  1. złożenia druku KRS-W3 (wniosek o wpis spółki) wraz z kilkoma dostępnymi na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości formularzami, w szczególności drukami: KRS-WE (wspólnicy podlegający wpisowi), KRS-WK (organy spółki, np. rada nadzorcza, zarząd), KRS-WL (jeśli powołano prokurentów), KRS-WM (przedmiot działalności),
  2. dołączenia do wniosku o wpis: umowy spółki, listy wspólników, danych członków zarządu, adresów do doręczeń członków organów i osób uprawnionych do powołania zarządu, dowodu uiszczenia opłaty w wysokości 600 złotych (500 złotych z tytułu wniosku o wpis spółki oraz 100 złotych za ogłoszenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym).

Jak zarejestrować spółkę z o.o. w S24?

Rejestracja spółki przez Internet jest przede wszystkim mniej czasochłonna i bardziej odformalizowana. Zakładanie spółek przez system teleinformatyczny to rozwiązanie dedykowane raczej osobom mającym w planach proste spółki o umowach tworzonych w oparciu o wzorce.

Aby zarejestrować spółkę za pośrednictwem S24 należy przede wszystkim załozyć konto przy użyciu adresu email oraz mieć możliwość złożenia podpisu przez e-PUAP (profil zaufany) lub posiadać podpis kwalifikowany. Jest to niezbędne zarówno do podpisania dokumentów (umowy spółki, listy wspólników, uchwał itd.), jak i samego wniosku o wpis spółki z o.o.

Rejestracja spółki w S24 wymaga dosłownie kilku kroków:

  1. wybrania firmy i siedziby nowo powstającej spółki,
  2. zawarcia umowy spółki,
  3. skompletowania niezbędnych dokumentów (lista wspólników, oświadczenie o statusie cudzoziemca, uchwała o powołaniu zarządu, oświadczenie o wyrażeniu zgody na pełnienie funkcji, listy adresów do doręczeń osób uprawnionych do powołania zarządu i członków organów spółki itd.),
  4. podpisania wszystkich dokumentów,
  5. wypełnienia wniosku, opłacenia go i wysłania do właściwego według siedziby spółki sądu.

Założenie spółki przez Internet jest również korzystniejsze w zakresie ponoszonych kosztów – wobec braku konieczności udania się do notariusza, należy jedynie uiścić opłatę w wysokości 350 złotych (250 złotych z tytułu wniosku o wpis oraz 100 złotych za ogłoszenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym).

Na postanowienie sądu rejestrowego o wpisie spółki z o.o. do rejestru czeka się zazwyczaj kilka dni; o decyzji sądu właściciele spółki są informowani zarówno w drodze mailowej, jak i na swoich kontach w S24 w zakładce “korespondencja”.

Jak zbyć udziały w spółce z o.o.?

Podstawowym sposobem na sprzedanie spółki jest zbycie udziałów przez jej właściciela lub właścicieli, jeżeli wspólników jest więcej.

Wspólnikowi przysługuje prawo do zbycia całości udziału, części lub ułamkowej części, a także do zastawienia posiadanych przez siebie udziałów. Wymaga to formy pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi. Wyjątkiem jest sytuacja, w której umowa spółki została zawarta w systemie informatycznym – wówczas do zbycia udziałów dochodzi po podpisaniu (profilem zaufanym bądź podpisem kwalifikowanym) stosownych dokumentów w s24.

Zbycie części udziału nie może prowadzić do powstania udziału o wartości poniżej 50 złotych.

Sprzedaż udziałów może zostać uzależniona od zgody spółki, której udziela zarząd. Jeśli zarząd odmówi zgody na zbycie udziałów, a istnieją ku temu ważne powody, sąd rejestrowy może takiej zgody udzielić.

Za zobowiązania wobec spółki, nabywca udziałów odpowiada solidarnie ze zbywcą.

Jakie są zalety spółki z o.o.?

Najbardziej docenianą cechą spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest ograniczona odpowiedzialność jej wspólników, którzy za zobowiązania spółki nie odpowiadają. Ich “odpowiedzialność” sięga jedynie wysokości wniesionego wkładu, nie odpowiadają zatem własnym majątkiem. Korzystne jest również rozdzielenie funkcji właścicielskiej (wspólnicy) od zarządzającej, menadżerskiej (zarząd).

Wobec tego, wspólnicy nie ponoszą odpowiedzialności za zobowiązania spółki – ponoszą jedynie ryzyko ekonomiczne, do wysokości wniesionego wkładu.

Kolejną zaletą jest stosunkowo niska, minimalna wysokość kapitału zakładowego, tj. 5 000 złotych, i niskie koszty jej założenia (zwłaszcza w systemie s24).

O atrakcyjności podejmowania działalności w ramach spółki z o.o. stanowi także możliwość jej utworzenia za pośrednictwem systemu teleinformatycznego – szybko, prościej i taniej. Pozytywną stroną jest również otrzymanie numerów NIP i REGON automatycznie, tuż po wpisie do KRS oraz możliwość założenia spółki jednoosobowo.

Jakie są wady spółki z o.o.?

Niewątpliwie, do mniej korzystnych stron prowadzenia spółki z o.o. należą: podwójne opodatkowanie spółki (zysku spółki i dywidend wypłacanych wspólnikom, nieprzeznaczonych na cele inwestycyjne, obowiązek prowadzenia pełnej księgowości oraz szereg formalności związanych z podejmowaniem w obrębie spółki decyzji.

Ważnym aspektem prowadzenia działalności w ramach spółki z ograniczoną odpowiedzialnością stanowiącą zabezpieczenie interesów wierzycieli jest obarczenie członków zarządu odpowiedzialnością za zobowiązania spółki w przypadku jej niewypłacalności (art. 299 ksh).

Ze względu na brak odpowiedzialności wspólników za zobowiązania, spółce trudniej jest zaciągnąć kredyt lub pożyczkę w banku – w stosunku do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą. Dotyczy to głównie nowych spółek, które nie mają jeszcze historii i majątku. W takiej sytuacji potencjalni pożyczkodawcy mogą domagać się od wspólników lub członków zarządu weksli lub zabezpieczeń na ich prywatnym majątku. W związku z tym, w pewnych sytuacjach korzyści związane z ograniczeniem odpowiedzialności mogą okazać się iluzoryczne.

Spółka z o.o. a zasada nieprzenoszalności koncesji

 

Zasadą jest, że podmiot koncesjonowany nie może przenieść koncesji na osobę trzecią. Koncesja jest bowiem uprawnieniem o charakterze osobistym, nieprzenoszalnym. Nie można po prostu kupić koncesji – nawet w związku z nabyciem składników majątku służących do prowadzenia koncesjonowanej działalności.

Zasady nieprzenoszalności na gruncie prawa publicznego uprawnień wynikających z koncesji (a także zezwoleń i licencji) nie podważa przepis art. 552 Kodeksu cywilnego. Przepis ten wprowadza zasadę, iż czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści tej czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.

W konsekwencji, na podmiot nabywający przedsiębiorstwo (rozumiane jako zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej), nie przejdzie koncesja udzielona zbywcy tego przedsiębiorstwa.

Nie można kupić koncesji, ale można kupić spółkę prowadzącą koncesjonowaną działalność gospodarczą. Powyższe jest istotną zaletą prowadzenia biznesu w formie spółki kapitałowej.

Koncesja jest również – co do zasady – zachowana w przypadku procesów transformacyjnych, o których mowa w Kodeksie spółek handlowych:

  1. Fuzje i przejęcia (transakcje m&a)

Zgodnie z art. 494 § 1 ksh, spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki.

  1. Podział spółki

Zgodnie z art. 531 § 1 ksh, spółki przejmujące lub spółki nowo zawiązane powstałe w związku z podziałem wstępują z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w prawa i obowiązki spółki dzielonej, określone w planie podziału.

  1. Przekształcenie spółki

Zgodnie z art. 553 § 1 Kodeksu spółek handlowych, spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej.

Zgodnie z art. 618 ksh, przepisy art. 494 § 2 i art. 531 § 2 ksh stosuje się do koncesji przyznanych po dniu wejścia w życie Kodeksu spółek handlowych, chyba że przepisy dotychczasowe przewidywały przejście takich uprawnień na spółkę przejmującą lub na spółkę nowo zawiązaną. Zatem koncesje udzielone przed 1 stycznia 2001 r. nie mogą przejść na spółkę przejmującą lub nowo zawiązaną

Uprawnienie Prezesa URE

Zgodnie z art. 41 ust.4 pkt 2 ustawy – Prawo energetyczne, Prezes URE może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres w przypadku podziału przedsiębiorstwa energetycznego lub jego łączenia z innymi podmiotami.

W doktrynie wskazuje się, że skutkiem połączenia lub podziału przedsiębiorstwa energetycznego może być utrata spełniania przez spółkę wymogów dla uzyskania i posiadania koncesji (niezaleganie z zapłatą podatków, dysponowanie środkami finansowymi w wielkości gwarantującej prawidłowe wykonywanie działalności, posiadanie możliwości technicznych gwarantujących prawidłowe wykonywanie działalności, niekaralność członków organu zarządzającego).

Prezes URE powinien zweryfikować czy spółka nowo zawiązana lub przejmująca, na którą miałaby być przeniesiona koncesja, w dalszym ciągu spełnia wszystkie wymogi i daje rękojmię wykonywania działalności objętej koncesją.

W przeciwnym wypadku Prezes URE może wydać decyzję o cofnięciu koncesji.

 

Zbycie udziałów w spółce z o.o. a zgoda Prezesa URE na przejście uprawnień z aukcji OZE na nabywcę

 

Zgodnie z art. 83a ust. 1 ustawy OZE, przed zawarciem umowy przenoszącej własność instalacji odnawialnego źródła energii, wytwórca przenoszący własność oraz nabywca tej instalacji występują do Prezesa URE z wnioskiem o wyrażenie zgody na przejście zobowiązania sprzedawcy zobowiązanego i prawa, określonych odpowiednio w art. 92 ust. 1 i 5, oraz obowiązków wynikających z wygranej aukcji na jej nabywcę, przedkładając wymaganą dokumentację.

Zgodnie z ust. 5 ww. artykułu ustawy OZE, w przypadku wyrażenia zgody przez Prezesa URE, prawa i obowiązki z wygranej aukcji przechodzą na nabywcę instalacji z dniem jej nabycia.

Ustawa OZE nie ogranicza prawa do zbywania udziałów w spółkach, które wygrały aukcje.

Przytoczone przepisy stanowią o nabywaniu instalacji. Zgoda Prezesa URE i złożenie oświadczenia nie są konieczne w przypadku czynności prawnych prowadzących do przeniesienia własności instalacji w przypadku łączenia spółek. Podnoszone są poglądy, że podział spółki należy uznać za zbycie instalacji w rozumieniu ustawy OZE, co pociąga za sobą obowiązek złożenia oświadczenia i uzyskania zgody Prezesa URE.

Pomoc radcy prawnego

 

Jeżeli potrzebujesz wsparcia radcy prawnego mającego doświadczenie w doradztwie na rzecz przedsiębiorców, w tym spółek, w zakresie prawa energetycznego i odnawialnych źródeł energii, zapraszam do kontaktu. Specjalizuję się w doradztwie na rzecz przedsiębiorców z branży energetycznej.

 

Kategorie
prawnik OZE Spory regulacyjne przed Sądem Okręgowym w Warszawie Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów

Podstawowe informacje na temat umowy dzierżawy

Podstawowe informacje na temat umowy dzierżawy

kancelaria odnawialne źródła energii

Czas, na jaki zawierana jest umowa dzierżawy, wiążąca właściciela gruntu z organizatorem farmy fotowoltaicznej, niejednokrotnie trwa dłużej niż małżeństwo. Rozstanie stron umowy, na podstawie której dokonano inwestycji o znacznej wartości, zwłaszcza finansowanej kredytem bankowym – również jest bolesne. I tak samo jak rozwód, niesie za sobą konieczność dokonywania skomplikowanych rozliczeń.

Sytuacja może się dodatkowo skomplikować, jeżeli organizator farmy fotowoltaicznej adaptuje umowę dzierżawy pod OZE znalezioną w Internecie. Oczywiście, w sieci można czasem znaleźć dobrą umowę, która może stać się bazą do dalszych negocjacji. Warto jednak korzystać z gotowych wzorców świadomie.

Prawo cywilne nie jest czarną magią – każdy może poznać podstawowe pojęcia. Żeby świadomie zawierać umowy oraz negocjować ich warunki, warto mieć podstawową wiedzę na temat przepisów dotyczących dzierżawy.

Niniejszy artykuł ma na celu przybliżenie podstawowych pojęć, przydatnych stronom umowy dzierżawy gruntu pod farmę fotowoltaiczną.

Umowa może różnić się od ustawowego wzorca

Przepisy kodeksu cywilnego, regulujące stosunki umowne, mają co do zasady charakter względnie obowiązujący. Oznacza to, że mogą być wolą stron zmienione w umowie. Dzięki temu umowa może być dostosowana do potrzeb i możliwości stron.

Charakterystyka umowy dzierżawy

Zgodnie z art. 693 § 1 kodeksu cywilnego, przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania
i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony,
a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz.

Czynsz może być zastrzeżony w pieniądzach lub świadczeniach innego rodzaju. W praktyce czynsz jest wypłacany w pieniądzu. Wydaje się jednak możliwa sytuacja, w której świadczeniem dzierżawcy byłaby produkowana na dzierżawionym gruncie energia elektryczna.

Czynsz może być również oznaczony w ułamkowej części pożytków (693 § 2).

Z powyższego wynika, że jeżeli strony tak postanowią, wynagrodzenie właściciela nieruchomości może być uzależnione od dochodów uzyskiwanych przez instalację OZE.

Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 października 2012 r. w sprawie prowadzonej pod sygnaturą IV CSK 244/12 stwierdził, że umowa dająca stronie uprawnienie do uzyskiwania dochodów ze sprzedaży energii elektrycznej otrzymywanej przez przetworzenie energii wiatrowej za pomocą turbin wiatrowych w zamian za periodyczne świadczenie pieniężne określane jako procent od wartości sprzedanej energii elektrycznej jest umową nienazwaną, do której, w zakresie nią nieobjętym, mogą mieć odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego
o dzierżawie.

Jak nazywają się strony umowy dzierżawy

Właściciel gruntu – wydzierżawiający

Osoba, która za opłatą korzysta z gruntu i na nim zarabia – dzierżawca.

Czy dzierżawca może zmienić przeznaczenie gruntu

Zgodnie z art. 696 kodeksu cywilnego, dzierżawca powinien wykonywać swoje prawo zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki i nie może zmieniać przeznaczenia przedmiotu dzierżawy bez zgody wydzierżawiającego.

Co się stanie z urządzeniami zainstalowanymi przez dzierżawcę po ustaniu umowy

Do umowy dzierżawy odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy o najmie.  Zgodnie z art. 676 kodeksu cywilnego, jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego.

Moim zdaniem już w umowie dzierżawy warto precyzyjnie określić, co stanie się z ulepszeniami po rozwiązaniu umowy.

Czy można rozwiązać umowę z dzierżawcą, który zalega z czynszem

Zgodnie z regulacją kodeksową, jeżeli dzierżawca dopuszcza się zwłoki z zapłatą czynszu co najmniej za dwa pełne okresy płatności, a w wypadku gdy czynsz jest płatny rocznie, jeżeli dopuszcza się zwłoki z zapłatą ponad trzy miesiące, wydzierżawiający może dzierżawę wypowiedzieć bez zachowania terminu wypowiedzenia. Jednakże wydzierżawiający powinien uprzedzić dzierżawcę udzielając mu dodatkowego trzymiesięcznego terminu do zapłaty zaległego czynszu.

Przykładowe kwestie, na które warto zwrócić uwagę negocjując umowę

  • Kiedy nastąpi wydanie nieruchomości dzierżawcy?
  • Czy potrzebny jest podział geodezyjny gruntu? Kto za taki podział zapłaci?

Zdarza się, że w umowach zawierane są postanowienia, które mają na celu dostosowanie wielkości dzierżawionego gruntu do ostatecznego kształtu farmy fotowoltaicznej.

  • Czy rolnik oddający w dzierżawy swoją ziemię (wydzierżawiający) będzie uprawniony do korzystania z dzierżawionej działki, np. wypasania tam bydła? Czy będzie mógł zabrać skoszoną trawę?
  • Prawo wejścia na dzierżawiony teren a także prawo przechodu i przejazdu przez inne tereny wydzierżawiającego

W umowach dzierżawy pod projekty PV niejednokrotnie zawierane są postanowienia, które uprawniają dzierżawcę do wejścia na teren projektowanej farmy fotowoltaicznej jeszcze zanim dzierżawca będzie zobowiązany do zapłaty wynagrodzenia właścicielowi gruntu. Ponadto, ze względu na kształt działki, dostępność infrastruktury etc., dzierżawca zapewnia sobie prawo do przechodu i przejazdu przez grunty nie objęte umową dzierżawy, należące do wydzierżawiającego (np. będącego rolnikiem). Warto, negocjując stawkę czynszu, mieć na względzie wskazane niedogodności.

  • Od jakiego momentu dzierżawca zobowiązany jest płacić wydzierżawiającemu (właścicielowi gruntu)?

W praktyce wiele zależy od negocjacji miedzy właścicielem gruntu a przedsiębiorcą zainteresowanym wzięciem gruntu w dzierżawę. Można wyobrazić sobie następujące rozwiązania:

– od dnia zawarcia umowy,

– od dnia, w którym dzierżawca uzyskał prawo wejścia na dzierżawioną nieruchomość dla siebie i osób, które na niego pracują,

– od dnia uzyskania pozwolenia na budowę,

– od dnia powzięcia informacji o wygraniu aukcji OZE,

– od dnia rozpoczęcia robót budowlanych,

– od dnia pierwszego wytworzenia energii elektrycznej.

  • Prawo do przeprowadzenia kabli i przewodów elektroenergetycznych i telekomunikacyjnych.
  • Służebności pod infrastrukturę elektroenergetyczną i telekomunikacyjną.
  • Zgody na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane oraz inne zgody, upoważnienia etc. wymagane przez obowiązujące przepisy lub wynikające z potrzeb procesu inwestycyjnego.

Zgodnie z art. 3 pkt 11 ustawy – Prawo budowlane, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Umowa dzierżawy jest stosunkiem zobowiązaniowym.

  • Ujawnienia praw dzierżawcy w księdze wieczystej.

Jak wynika z art. 31  ust. 1 ustawy o księgach wieczystych i hipotece, wpis może być dokonany na podstawie dokumentu z podpisem notarialnie poświadczonym, jeżeli przepisy szczególne nie przewidują innej formy dokumentu. W związku z tym, jeżeli podstawę wpisu stanowić ma umowa, powinna być opatrzona notarialnie poświadczonym podpisem właściciela nieruchomości. Podpis notarialnie poświadczony jest czym innym niż akt notarialny.

  • Naprawa szkód na gruncie dzierżawionym oraz na innych gruntach wydzierżawiającego.
  • Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej, zakres ubezpieczenia.
  • Możliwość zebrania pozostawionych zasiewów, zagwarantowanie możliwości zebrania płodów rolnych przed rozpoczęciem robót budowlanych.

Trzeba mieć na względzie, że dzierżawca korzystający z aukcyjnego systemu wsparcia jest zobowiązany do zrealizowania inwestycji w określonym czasie.

Model biznesowy wielu organizatorów farm fotowoltaicznych zakłada sprzedaż projektu po dopełnieniu wszystkich formalności oraz wygraniu aukcji OZE. W takiej sytuacji przenoszone są uprawnienia z zawartych umów oraz wydanych decyzji.

  • Zobowiązanie się właściciela gruntu (wydzierżawiającego) do określonych czynności, np. wycinki drzew, rozebrania budynków etc.
  • Zobowiązanie wydzierżawiającego do powstrzymywania się od określonych czynności, np. do powstrzymania się od wznoszenia budynków w określonej odległości od farmy i powyżej określonej wysokości, obowiązek powstrzymywania się od sadzenia drzew.

Ze względu na długość trwania umowy najmu, ustalając wysokość czynszu dzierżawnego trzeba mieć na względzie ograniczoną użyteczność gruntów sąsiadujących z planowaną farmą fotowoltaiczną.

  • Uregulowanie kwestii nadzoru wizyjnego (problem rejestrowania obrazu na nieruchomości wydzierżawiającego).
  • Zakres prawa do korzystania z dróg i innych elementów infrastruktury, wzniesionej przez dzierżawcę lub na jego koszt.
  • Prawo pierwokupu przysługującego dzierżawcy.

Zgodnie z art. 597 § 1 kodeksu cywilnego, rzecz, której dotyczy prawo pierwokupu, może być sprzedana osobie trzeciej tylko pod warunkiem, że uprawniony do pierwokupu swego prawa nie wykona.

  • Kto uiszcza opłaty i podatki związane z nieruchomością
  • Prawo własności urządzeń
  • Czy można wypowiedzieć umowę dzierżawy w stosunku do poszczególnych działek objętych umową, czy też w stosunku do przedmiotu dzierżawy jako całości?
  • Kiedy wydzierżawiający może wypowiedzieć umowę?
  • Zaniechanie inwestycji jako przesłanka wypowiedzenia umowy.
  • właściwość sądu.

W wielu przypadkach dzierżawcą będzie spółka zarejestrowana w miejscowości oddalonej od dzierżawionego gruntu. Prowadzenie sporu z dala od miejsca zamieszkania lub siedziby może wiązać się z dużą niedogodnością zarówno dla wydzierżawiającego, jak również dla dzierżawcy. Warto zatem zwrócić uwagę na klauzulę w umowie, która stanowi o tym, gdzie będą rozstrzygane ewentualne spory.

Zasadą jest, że powództwo w sprawach dotyczących dzierżawy wytacza się według właściwości ogólnej, albo przed sąd właściwy dla miejsca położenia nieruchomości.

Korzystając z usług radcy prawnego lub adwokata, specjalizującego się
w inwestycjach w odnawialne źródła energii, łatwiej jest wynegocjować i precyzyjnie zapisać warunki umowy. Dobra, szyta na miarę umowa pozwala na uniknięcie wielu niedomówień i zapobieżenie ewentualnym konfliktom. Nie bez znaczenia jest również tzw. bankowalność projektu.

Kategorie
prawnik OZE Rynek energii elektrycznej

Istotne zmiany regulacyjne – nowelizacja rozporządzenia systemowego

Istotne zmiany regulacyjne - nowelizacja rozporządzenia systemowego

16 listopada 2020 r. w Dzienniku Ustaw opublikowano Rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 11 listopada 2020 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków funkcjonowania systemu elektroenergetycznego. 

Cennym źródłem wiedzy na temat nowego rozporządzenia jest jego uzasadnienie, dostępne na stronie Rządowego Centrum Legislacji (link)

 

nowelizacja rozporządzenia systemowego – nowe wyzwanie dla uczestników rynku energii elektrycznej w Polsce

Kategorie
prawnik OZE Rynek energii elektrycznej

Co autor miał na myśli? Kilka słów o uzasadnieniu ustawy

Co autor miał na myśli?
Kilka słów o uzasadnieniu ustawy

 

W większości przypadków prawnicy mogą rozwiązać problem klienta, korzystając z popularnych systemów informacji prawnej (Lex, Legalis). Systemy te zawierają ogromne zasoby skatalogowanych orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), orzeczeń organów administracji oraz literatury prawniczej. Systemy informacji prawnej coraz częściej zastępują prywatne biblioteki, pełne opracowań, które tracą aktualność wraz ze zmianą przepisów.

Zajmując się  szeroko pojętą energetyką, bardzo często pracuję z ustawami, które są tak niszowe, że nigdy nie doczekają się opracowania w postaci komentarza lub monografii. W swojej karierze, pracując w administracji rządowej, wielokrotnie stosowałem przepisy, które nigdy wcześniej i być może już nigdy później nie znalazły zastosowania.

Podstawą dla ustalenia treści przepisu jest jego wykładnia. Zasad wykładni uczą się adepci prawa na pierwszym roku studiów. Podstawową metodą wykładni jest wykładnia językowa. Wykładnia ta, oparta na ustalaniu znaczenia użytych słów, nie zawsze daje jednoznaczny rezultat.

W wielu przypadkach zdecydowanie warto sięgnąć do uzasadnienia ustawy. Zgodnie z art. 34 ust. 2 Regulaminu Sejmu, projekt ustawy powinien zawierać m.in. wyjaśnienie potrzeby i celu wydania ustawy oraz wykazanie różnicy pomiędzy dotychczasowym a projektowanym stanem prawnym.

Zdecydowanie łatwiej jest odkodować treść przepisu, wiedząc „co autor miał na myśli”.

Sięgając do uzasadnienia, miej na względzie że projekt ustawy, po tym, jak wraz z uzasadnieniem wpłynie do Sejmu, może zostać zmieniony. W związku z tym, treść uzasadnienia może być nieadekwatna do brzmienia uchwalonej ustawy. Problemem bywa również jakość uzasadnień. Analizując ich treść, można nieraz odnieść wrażenie, że były pisane „na kolanie”.

Ponadto, w orzecznictwie podkreśla się, że Konstytucja nie przewiduje tzw. autentycznej wykładni prawa, polegającej na przyznaniu określonym instytucjom uprawnienia do wiążącego rozstrzygania wątpliwości odnośnie tego, jak rozumieć przepisy. Do takiej roli nie może pretendować uzasadnienie projektu ustawy. W orzecznictwie wskazuje się, że uzasadnienie ustawy stanowi wyraz poglądów jego autorów, podobnie jak wypowiedzi publicystyczne, interpretacje i stanowiska.

Bez względu na przedstawione powyżej ograniczenia, zachęcam żeby sięgać do uzasadnienia za każdym razem, kiedy analiza treści ustawy nie prowadzi do jednoznacznych wniosków.

prawnik prawo energetyczne

Jeżeli prowadzisz biznes i potrzebujesz doradztwa prawnego w sprawach związanych z energią elektryczną i gazem, zapraszam do kontaktu.

Kategorie
prawnik OZE Rynek energii elektrycznej

Prosument zbiorowy

Prosument zbiorowy

Kto może zostać prosumentem

Ogromny sukces gminnych programów dotacyjnych oraz rządowego programu Mój Prąd sprawił, że właściciele domów jednorodzinnych oraz przedsiębiorstw, w skład których wchodzą odpowiednie nieruchomości a także użytkownicy obiektów użyteczności publicznej, mogą korzystać z dopłat do instalacji OZE.

Argumentem za inwestycją we własną instalację odnawialnego źródła energii jest możliwość uzyskania statusu prosumenta i korzystanie z systemu opustów.

Żeby zostać prosumentem, nie trzeba rejestrować w tym celu działalności gospodarczej. Nie ma również konieczności uzyskiwania koncesji lub wpisu do rejestru małych instalacji.

System opustów umożliwia „magazynowanie” niewykorzystanej, odprowadzonej do sieci energii elektrycznej. Sprzedawca zobowiązany, czyli największy sprzedawca na obszarze danej sieci dystrybucyjnej[1], dokonuje rozliczenia ilości energii elektrycznej wprowadzonej przez prosumenta do sieci elektroenergetycznej wobec ilości energii elektrycznej pobranej z tej sieci w celu jej zużycia na potrzeby własne przez prosumenta energii odnawialnej wytwarzającego energię elektryczną w mikroinstalacji.

Efektywność „magazynowania” energii w sieci zależy od mocy instalacji. W przypadku instalacji
o łącznej mocy zainstalowanej elektrycznej:

1) większej niż 10 kW – rozliczenie następuje w stosunku ilościowym 1 do 0,7;

2) nie większej niż 10 kW – w stosunku ilościowym 1 do 0,8.

W praktyce, jeżeli instalacja ma moc 10 kW, to z każdych nie wykorzystanych na potrzeby prosumenta, a wprowadzonych do sieci 10 kWh, prosument może odebrać 8kWh energii. W przypadku zaś instalacji o mocy większej niż 10 kW, z każdych wprowadzonych do sieci 10 kWh można odzyskać 7 kWh.

Podmioty poza nawiasem systemu wsparcia

W praktyce, bardzo trudno jest uzyskać status prosumenta i korzystać z systemu opustów właścicielom mieszkań w budynkach wielorodzinnych oraz lokali użytkowych.

Status prosumenta  a przyjęty model biznesowy

Przeszkodą do korzystania z prosumenckiego systemu wsparcia może być także przyjęty model biznesowy. Np. właściciele hoteli mogą korzystać z tylu instalacji prosumenckich, iloma przyłączami dysponują. Przykładem jest inwestycja na dachu hotelu Sofitel Victoria w Warszawie. Jeżeli jednak inwestycja realizowana jest w popularnym systemie condo, zakładającym sprzedaż inwestorom apartamentów i ich udostępnianie gościom hotelowym przez czas określony w umowie, a każdy lokal (apartament) ma osobny licznik energii elektrycznej, wówczas inwestor, dążąc do uzyskanie statusu prosumenta, może napotkać na na takie same przeszkody, jak właściciel lokalu w budynku wielorodzinnym.

Zdjęcie poglądowe. W miejscowościach turystycznych powstaje coraz więcej inwestycji w systemie condo.

Prosument zbiorowy w nowelizacji ustawy OZE

9 czerwca 2020 r., podczas wydarzenia pn. Kongres Fotowoltaiczny PVCON 2020, Przemysław Hofman, Dyrektor Departamentu Gospodarki Niskoemisyjnej Ministerstwa Rozwoju poinformował
o prowadzonych w ministerstwie pracach nad nowelizacją ustawy OZE[1]. Prace te mają na celu wprowadzenie do polskiego porządku prawnego instytucji prosumenta zbiorowego. Jak wyjaśnił Przemysław Hofman „instalacja do mocy 500 kW mogłaby być współużytkowana przez większą liczbę użytkowników, niekoniecznie fizycznie, bezpośrednio podłączonych pod taką instalację, czyli de facto mogłaby to być zdelokalizowana instalacja w stosunku do odbiorcy, natomiast główną ideą tego projektu jest to, aby współużytkownicy współfinansowali utworzenie takiej instalacji, a potem w ramach dedykowanej umowy korzystali z energii generowanej z takiej instalacji”. Prowadzenie prac nad wprowadzeniem do porządku prawnego tzw. prosumenta zbiorowego potwierdziła Minister Jadwiga Emilewicz[2].

Prosument zbiorowy w praktyce

Na dzień opublikowania niniejszego artykułu nie wiadomo jeszcze, jaki model zostanie przyjęty przez polskiego prawodawcę. Wydaje się, że za inspirację posłużyć mogą wypracowane w praktyce biznesowej modele sprzedaży energii elektrycznej oparte na umowach cPPA. Wyróżnia się dwa podstawowe rodzaje umów cPPA. Pierwszy cPPA fizyczny, polega na sprzedaży energii wytworzonej w instalacji OZE poprzez sieć operatora systemu dystrybucyjnego. Natomiast cPPA wirtualny (finansowy) jest w istocie kontraktem różnicowym, dzięki któremu nabywca może ponosić taki sam koszt zakupu energii, bez względu na wahania cen energii na rynkach.

Prosument wirtualny na Litwie

O rozwiązaniach przyjętych na Litwie warto przeczytać na stronie: https://www.gramwzielone.pl/energia-sloneczna/102933/litwini-wprowadzili-koncepcje-wirtualnego-prosumenta


[1] Na stronie internetowej: https://pvcon.pl/ znajduje się zapis video przytoczonej wypowiedzi przedstawiciela Ministerstwa Rozwoju. Koncepcja tzw. prosumenta zbiorowego omawiana jest od 24 minuty.

[2] https://nettg.pl/news/163085/status-prosumenta-dla-spoldzielni-mieszkaniowych-i-budynkow-wielorodzinnych