Kategorie
prawnik OZE

Transport turbin wiatrowych – gdy prawo transportu drogowego wiąże się z energetyką

Transport turbin wiatrowych – gdy prawo transportu drogowego wiąże się z energetyką

 

Zanim rozpocząłem swoją przygodę z prawem energetycznym, przez 2 lata pracowałem w Głównym Inspektoracie Transportu Drogowego – w Biurze Prawnym. Było to moje pierwsze, bardzo cenne, doświadczenie w administracji rządowej.

Praca w GITD była znakomitą szkołą postępowania administracyjnego. Cenna była również możliwość poznania specyfiki organów kontrolnych.

Rozwiązując problemy prawne związane z energią elektryczną, mam ograniczoną możliwość wykorzystywania doświadczenia zdobytego w GITD.

Energetyka i regulacja transportu drogowego odnajdują jednak wspólny mianownik, kiedy konieczne jest dostarczenie elementów turbiny wiatrowej w miejsce ich montażu. Przewożenie tego rodzaju ładunków wiąże się bowiem z wykorzystaniem tzw. pojazdów nienormatywnych.

Czym jest pojazd nienormatywny

Zgodnie z art. 2 pkt. 35a ustawy – Prawo o ruchu drogowym, pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach ww. ustawy.

Dopuszczalne parametry pojazdów poruszających się po drogach publicznych Rzeczypospolitej Polskiej określone zostały w Prawie o ruchu drogowym oraz w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2015r. poz. 305 ze zm.).

Kiedy pojazd nienormatywny może poruszać się po drogach publicznych

Zgodnie z art. 64 ust. 1. pkt. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ.

Art. 64 ust. 2 ww. ustawy stanowi, iż zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I

Kara administracyjna

W myśl art. 140ab ust.2 ww. ustawy w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust.2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia.

Nawet jeżeli w myśl postanowienia art. 64 ust. 2 ww. ustawy, nie jest możliwe uzyskanie zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego, nie oznacza to, że przewoźnik nie podlega karze za dokonanie takiego przejazdu.

Zgodnie z art. 140aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust 1 pkt. 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej.

Ruch pojazdu nienormatywnego – przykład zaangażowania radcy prawnego

Z sukcesem zastępowałem przedsiębiorcę z Białorusi, który przewoził ładunek niepodzielny przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W protokołach kontroli mylnie wskazano, że przewożone ładunki są ładunkami podzielnymi.

Organ, wydając zaskarżone decyzje, oparł się na kwalifikacji ładunku dokonanej przez funkcjonariusza przeprowadzającego kontrole, nie dokonując własnej oceny dowodów ani subsumpcji przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym do ustalonego stanu faktycznego.

Po zapoznaniu się z odwołaniami, które wniosłem w imieniu Klienta, Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno – Skarbowego podzielił moje poglądy.


Na skutek ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, organ uchylił swoje wcześniejsze decyzje. Sukces cieszy tym bardziej, że organ administracji zastosował art. 132 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego – uznał argumenty przedstawione w odwołaniach i uchylił swoje decyzje.

Organ, wydając zaskarżone decyzje, oparł się na kwalifikacji dokonanej przez funkcjonariusza przeprowadzającego kontrolę, nie dokonując własnej oceny dowodów ani subsumpcji przepisów ustawy – Prawo o ruchu drogowym do ustalonego stanu faktycznego.

Po zapoznaniu się z odwołaniem, które wniosłem w imieniu Klienta, Naczelnik Podlaskiego Urzędu Celno – Skarbowego podzielił mój pogląd, że dokonywanie kwalifikacji prawnej nie jest funkcją protokołu kontroli.

Na skutek ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, organ uchylił swoje wcześniejsze decyzje.

Organ wezwał do wskazania numeru konta, na który zostanie zwrócona kaucja pobrana od Klienta.

Montaż turbiny wiatrowej musi zostać poprzedzony dostarczeniem jej elementów na plac budowy

Zdobyte doświadczenie umożliwia mi na rozwiązywanie problemów powstałych na styku regulacji transportu drogowego i energetyki.

Lista wszystkich artykułów o prawie w energetyce:

Kategorie
prawnik OZE

Webinar dla inwestorów i zarządców nieruchomości komercyjnych i mieszkaniowych

Webinar dla inwestorów i zarządców nieruchomości komercyjnych i mieszkaniowych

22 marca w godzinach 10:00 – 15:00 odbędzie się webinar pt. Fotowoltaika i inne alternatywne źródła energii dla obiektów komercyjnych i mieszkaniowych. Poprowadzę panel specjalny pt. FOTOWOLTAIKA – ASPEKTY PRAWNE I ICH WPŁYW NA BIZNES W NIERUCHOMOŚCIACH.

Mam świadomość, że dla menedżerów, deweloperów czy zarządców nieruchomości, prawo jest przede wszystkim narzędziem do realizacji celów biznesowych. W związku z tym, w trakcie panelu nie będę opowiadał o przepisach. Zamiast tego pokażę, w jaki sposób prawidłowe wykorzystanie instrumentów prawnych z ustawy – Prawo energetyczne oraz ustawy OZE może przyczynić się do szybszego zwrotu z inwestycji a nawet zadecydować o opłacalności przedsięwzięcia. Przedstawię studia przypadków (case study), w których prawo energetyczne przeplata się z realizacją celów biznesowych.

Udział w wydarzeniu jest bezpłatny. Serdecznie polecam!

Program Wydarzenia

Doradztwo na rzecz deweloperów, właścicieli oraz zarządców nieruchomości w zakresie prawa energetycznego oraz ustawy OZE, stanowi ważną część praktyki Departamentu Prawa Energetycznego Kancelarii.

Lista wszystkich artykułów o prawie w energetyce:

Kategorie
prawnik OZE Spory regulacyjne przed Sądem Okręgowym w Warszawie Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów

Podstawowe informacje o odwołaniu w sprawach z zakresu regulacji energetyki

Podstawowe informacje o odwołaniu w sprawach z zakresu regulacji energetyki

Czym jest SOKiK?

Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów jest Sąd Okręgowy w Warszawie, którego właściwość została ustalona w Kodeksie postępowania cywilnego i obejmuje rozpoznawanie w szczególności spraw toczących się przed Prezesem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów. 

Zgodnie jednak z kodeksowymi regulacjami, do kompetencji SOKiK należy również prowadzenie postępowań z zakresu regulacji energetyki. Sąd ten właściwy jest w:

  1. rozpoznawaniu odwołań od decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, 
  2. rozpoznawaniu zażaleń na postanowienia Prezesa URE wydawane w postępowaniach prowadzonych w oparciu o ustawę z 10 kwietnia 1997 roku – Prawo energetyczne (ustawa – Prawo energetyczne).

Dlaczego branże regulowane mają inny tryb odwoławczy?

Z uwagi na specyfikę spraw odnoszących się do branż regulowanych, a zwłaszcza ich częstą złożoność i skomplikowaność, ustawa – Prawo energetyczne przewiduje, że co do zasady, do spraw z zakresu regulacji energetyki stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, jednakże w sprawach odwoławczych zastosowanie znajduje Kodeks postępowania cywilnego. Od decyzji czy postanowienia Prezesa URE nie przysługują bowiem standardowe środki odwoławcze przewidziane przepisami procedury administracyjnej (skarga do NSA czy wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy).

Przyjęcie takiego rozwiązania powoduje, że wniesienie odwołania do SOKiK ma charakter wniesienia powództwa.

Odwołanie w postępowaniu z zakresu regulacji energetyki stanowi szczególny środek prawny – w tego rodzaju sprawach przysługuje bowiem odwołanie kierowanego do sądu powszechnego, a nie sądu administracyjnego.

Podstawową różnicą między rozpoznaniem sprawy przez SOKiK a sąd administracyjny jest fakt, iż postępowanie zainicjowane wniesieniem odwołania toczy się w ramach postępowania cywilnego, kontradyktoryjnego, tj. takiego, w którym spór toczą dwie przeciwstawne strony. Postępowanie przed sądem administracyjnym zmierza do kontroli wydania decyzji czy postanowienia pod kątem jego legalności i celowości.

Jaki jest termin na wniesienie odwołania?

Odwołanie od decyzji Prezesa URE wnosi się w terminie dwóch tygodni od dnia jej doręczenia. Termin na wniesienie zażalenia na postanowienie Prezesa URE wynosi siedem dni. Uchybienie terminowi powoduje odrzucenie odwołania przez SOKiK.

Wskazany ustawowo termin nie może zostać przedłużony. Istnieje natomiast możliwość wnioskowania o jego przywrócenie w razie, gdyby został przekroczony. Aby wniosek o przywrócenie terminu przyniósł oczekiwany skutek, należy dołączyć do niego samo odwołanie. 

Należy pamiętać, że prawidłowo odczytując regulacje wynikające z kpc i kpa, istnieje możliwość publikacji decyzji Prezesa URE w drodze obwieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej – wówczas, prawidłowo pouczona strona jest związana terminem na złożenie odwołania od dnia obwieszczenia.

Do kogo wnosi się odwołanie?

Odwołanie wnosi się do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów za pośrednictwem Prezesa URE, który jest zobowiązany do przekazania go sądowi wraz z aktami sprawy. 

Jednakże, jeśli Prezes uzna odwołanie za słuszne, może on odstąpić od przekazywania akt sądowi i uchylić albo zmienić swoją decyzję w całości lub w części (samokontrola, tj. instytucja znana prawu administracyjnemu). Ma on wobec tego obowiązek niezwłocznie zawiadomić stronę poprzez przesłanie jej nowej decyzji, od której strona również może się odwołać.

Jakie warunki formalne odwołanie do SOKiK powinno spełniać?

Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, odwołanie do SOKiK powinno czynić zadość wymogom przewidzianym dla pisma procesowego. Sąd Najwyższy wyraził pogląd o tym, aby odwołanie w takich sprawach traktować na równi z pozwem.

Odwołanie powinno zawierać:

  1. dokładne oznaczenie zaskarżonej decyzji,
  2. przytoczenie zarzutów wobec zaskarżonej decyzji wraz z ich zwięzłym uzasadnieniem, 
  3. wskazanie dowodów w sprawie,
  4. wniosek o uchylenie lub zmianę decyzji w całości lub części.

Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów może odrzucić odwołanie, jeśli z jakichś przyczyn okaże się ono niedopuszczalne (choćby, jeśli wnoszącym je nie jest ani strona, ani osoba zainteresowana) albo jeśli konieczne do uzupełnienia braki formalne nie zostaną uzupełnione w wyznaczonym terminie. Odwołanie jest odrzucane postanowieniem uznawanym za kończące postępowanie. 

Złożenie odwołania podlega opłacie w wysokości 1 000 złotych, natomiast zażalenia 500 złotych.

Strony sporu przed SOKiK

Stronami postępowania przed SOKiK są:

  1. Prezes URE (jako wyłączny pozwany),
  2. wnoszący odwołanie (jako wyłączny powód),
  3. zainteresowany. 

Prezes URE może być reprezentowany przez pracownika URE. 

Zgodnie z treścią kpc, zainteresowanym jest osoba, której prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia w sprawie. 

Jeśli zainteresowany nie został wezwany do udziału w postępowaniu, SOKiK wezwie go na wniosek strony albo z urzędu. Za najwłaściwsze uznaje się traktowanie zainteresowanego w sposób ujęty w art. 510 kpc odnoszącym się do jego osoby w postępowaniu nieprocesowym, tj. osoby, której praw dotyczy wynik postępowania i która może wziąć udział w postępowaniu (staje się wówczas uczestnikiem) albo poprzez interpretowanie pojęcia interesu, o którym mowa zarówno w art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i w art. 189 kpc.

W stosunku do prowadzonego przed SOKiK postępowania z udziałem zainteresowanego, odpowiednie zastosowanie mają przepisy o interwencji ubocznej samoistnej. Interwencja samoistna zachodzi, jeśli z istoty spornego stosunku prawnego lub przepisu prawa wynika, że wyrok ma w sposób bezpośredni wpłynąć na interwenienta i przeciwnika strony, do której ten pierwszy przystąpił.

Jakie skutki wywołuje wniesienie odwołania do SOKiK?

Złożywszy odwołanie od decyzji Prezesa URE, strona może zawnioskować do sądu ochrony konkurencji i konsumentów o wstrzymanie wykonania decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy. 

SOKiK oddali odwołanie od decyzji Prezesa URE (wyeliminuje z obrotu prawnego), jeśli nie znajdzie podstaw do jego uwzględnienia. W sytuacji, gdy sąd stwierdzi, że odwołanie było zasadne, może on decyzję Prezesa URE uchylić albo zmienić w części lub całości, orzekając co do istoty sprawy. Jest to katalog zamknięty i sąd nie ma możliwości wydania orzeczenia innej treści, w tym skierowania sprawę do ponownego rozpoznania.

Decyzję uchyla się wówczas, kiedy była ona dotknięta niemożliwymi do usunięcia na etapie postępowania wadami proceduralnymi; nie jest możliwe uchylenie decyzji przy brakach w ustaleniach stanu faktycznego. Uchylenie decyzji Prezesa URE następuje z mocą wsteczną, co zostało ugruntowane w orzecznictwie.  

Zgodnie z Kodeksem postępowania cywilnego, SOKiK może również umorzyć zainicjowane odwołaniem postępowanie , jeśli na przykład wnoszący odwołanie je wycofa albo strony zawrą ugodę co do tego odwołania.

Czy prawa do wniesienia odwołania można się zrzec?

Tak. W trakcie biegu terminu do wniesienia odwołania, stronie przysługuje możliwość złożenia organowi oświadczenia o zrzeczeniu się prawa do wniesienia odwołania. Powoduje to, że decyzja staje się prawomocna i ostateczna. 

Czy w sprawach z zakresu regulacji energetyki przysługuje skarga kasacyjna?

Tak, zgodnie z art. 479 [56] § 2 kpc, niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia, od wydanego w drugiej instancji orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna. Postępowanie z zakresu regulacji energetyki podlega bowiem wymogom postępowania dwuinstancyjnego.

Wsparcie prawnika w postępowanie odwoławczym z zakresu regulacji energetyki

Jak każde postępowanie przed Sądem Ochrony Konkurencji i Konsumentów, postępowanie odwoławcze w sprawach decyzji i postanowień wydawanych przez Prezesa URE wymaga profesjonalnej i rzetelnej pomocy doświadczonego prawnika. Jeśli jesteś przedsiębiorcą chcącym wnieść do SOKiK odwołanie w tego rodzaju sprawie, skontaktuj się ze mną. 

Kategorie
Postępowania przed sądami administracyjnymi (WSA, NSA) prawnik OZE

Skarga na decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Skarga na decyzję do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Czym zajmuje się sąd administracyjny

 

Sądy administracyjne zostały powołane do sądowej kontroli administracji publicznej. Kontrola ta odbywa się poprzez rozpoznawanie skarg, m.in. na decyzje i postanowienia.

W postępowaniu administracyjnym, prowadzonym przez organ administracji (np. Głównego Inspektora Transportu Drogowego, ministra, starostę itd), strona postępowania ma do czynienia z machiną władzy państwowej lub władzy przypisanej jednostce samorządu terytorialnego. To na organach administracji spoczywa główny ciężar gromadzenia dowodów. Ponadto, obowiązujące przepisy niejednokrotnie pozwalają urzędnikom na tzw. uznanie administracyjne – np. w zakresie ustalania wysokości administracyjnych kar pieniężnych.

Przed sądem administracyjnym zarówno organ władzy publicznej, który wydał zaskarżoną decyzję, jak również obywatel, są względem siebie równi. Sąd administracyjny nie jest kolejnym urzędem. Dla składu orzekającego nie ma znaczenia polityka państwa, troska o finanse publiczne etc. Znaczenie ma, czy decyzja lub postanowienie zostały wydane zgodnie z prawem.

Analogicznie, dla sądu administracyjnego analizującego zgodność z prawem decyzji lub postanowienia nie ma znaczenia sytuacja życiowa i zdrowotna podsądnych, ich stan majątkowy i rodzinny, problemy osobiste etc. W związku z tym, powoływanie tego rodzaju argumentów w uzasadnieniu skargi zazwyczaj nie przyniesie korzystnych rezultatów.

Tego typu okoliczności mogą przyczynić się do zwolnienia skarżącego od opłat sądowych lub uzyskania wsparcia pełnomocnika z urzędu, zazwyczaj jednak nie przesądzają o legalności decyzji.

Wojewódzki sąd administracyjny bada zaskarżoną decyzję w zakresie jej legalności, tj. zgodności z obowiązującymi przepisami prawa materialnego (np. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub innych ustaw regulujących określone dziedziny życia) i przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.

Co ważne, wojewódzki sąd administracyjny bada legalność całej zaskarżonej decyzji lub postanowienia, bez względu na prawidłowość argumentów podniesionych w skardze oraz zawartych w niej wniosków. Ustawa stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W związku z tym, nawet jeżeli adresat decyzji lub postanowienia postawi
w skardze zarzuty, które okażą się chybione, to sąd może i tak rozstrzygnąć na jego korzyść – jeżeli dostrzeże niewskazane przez skarżącego, ale istotne uchybienia organu, który wydał decyzję. Oczywiście, dostrzeżenie nieprawidłowości i opisanie ich w skardze znacznie zwiększa szansę na osiągniecie sukcesu przed sądem.

Kiedy dopuszczalne jest wniesienie skargi

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie.

Art. 52 § 2 ww. ustawy przesądza, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.

W związku z tym, co do zasady skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się od decyzji organu odwoławczego.

Zgodnie z art. 52 § 3 ww. ustawy, jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa (nie dotyczy decyzji konsula).

W konsekwencji, jeżeli decyzję w I instancji wydał minister (ale też centralny organ administracji rządowej, np. Główny Inspektor Transportu Drogowego) lub samorządowe kolegium odwoławcze, wówczas można od razu wnieść skargę do sądu.

Termin na wniesienie skargi

Skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.

Gdzie należy wnieść skargę

Zgodnie z art. 54 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W związku z tym, jeżeli wnosimy skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wówczas do tego właśnie organu należy wysłać skargę.

Po otrzymaniu skargi, pracownicy organu uporządkują oraz ponumerują akta, następnie zaś wyślą je do sądu wraz ze swoim stanowiskiem.

Zgodnie z art. 54 § 2 organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

Organ może także uwzględnić skargę na wydaną przez siebie decyzję w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa.

Wymagania ogólne dla wszystkich pism w postępowaniu przed sądem administracyjnym, w tym skarg

Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, każde pismo strony powinno zawierać:

1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników;

2) oznaczenie rodzaju pisma;

3) osnowę wniosku lub oświadczenia;

4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika;

5) wymienienie załączników.

Zgodnie z art. 46 § 2 ww. ustawy, pismo strony powinno ponadto zawierać w przypadku:

1) gdy jest pierwszym pismem w sprawie:

a) oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń, lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników,

b) numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku, lub

c) numer w Krajowym Rejestrze Sądowym, a w przypadku jego braku – numer identyfikacyjny REGON albo numer w innym właściwym rejestrze lub ewidencji, albo numer identyfikacji podatkowej strony wnoszącej pismo, niebędącej osobą fizyczną, która nie ma obowiązku wpisu we właściwym rejestrze lub ewidencji, jeżeli jest ona obowiązana do jego posiadania,

d) oznaczenie przedmiotu sprawy;

2) dalszych pism procesowych – sygnaturę akt.

Zgodnie z art. 47 § 1 ww. ustawy, do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych.

Odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej (47 § 2).

Wymagania dla skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego

Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy – Prawo przed sądami administracyjnymi, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać:

1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;

2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy;

3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Opłata sądowa

Wysokość opłat ustalona została w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Rozporządzenie to znaleźć można m.in. na stronie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie:

https://bip.warszawa.wsa.gov.pl/133/wpis-sadowy-zasady-dokonywania-wpisu.html

Kilka praktycznych wskazówek

Pierwszą rzeczą, którą należy zrobić po odebraniu decyzji administracyjnej lub postanowienia, jest zapisanie na kopercie lub na piśmie daty odbioru.

Po drugie, należy dokładnie przeczytać pouczenie, które zawsze znajduje się na końcu decyzji. Organy administracji mają obowiązek zamieszczenia pouczenia o terminie i sposobie wniesienia odwołania lub skargi. Nawet, jeżeli adresat decyzji nie czuje się na siłach, żeby samemu przeczytać decyzję, powinien zapoznać się ze znajdującym się na końcu pouczeniem. Dzięki temu również osoby nie będące prawnikami mogą dowiedzieć się, co można zrobić i ile jest czasu na podjęcie czynności.

Jeżeli adresat decyzji zamierza powierzyć sporządzenie skargi radcy prawnemu lub adwokatowi, nie powinien z tym zwlekać do ostatniego dnia przed upływem terminu.

Kategorie
Aukcje, świadectwa pochodzenia, FIT/FIP prawnik OZE Rynek energii elektrycznej

Spółka z o.o. jako forma prawna dla projektu OZE

Spółka z o.o. jako forma prawna dla projektu OZE

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością to wygodna i nieskomplikowana forma prowadzenia działalności gospodarczej. Jako spółka kapitałowa, w zasadach swojego funkcjonowania podlega Kodeksowi spółek handlowych i w ujęciu kodeksowym stanowi instytucję niezwykle elastyczną. W literaturze podkreśla się, że spółka z o.o. jest czymś “pomiędzy” sformalizowaną spółką akcyjną a przewidującymi nieograniczoną i solidarną odpowiedzialność spółkami osobowymi.

Jak utworzyć spółkę z o.o.?

Spółkę z o.o. można utworzyć na dwa sposoby:

  1. w drodze aktu notarialnego,
  2. przez Internet.

Aby prowadzenie działalności gospodarczej za pośrednictwem spółki z o.o. było możliwe, w pierwszej kolejności należy zawrzeć stosowną umowę spółki, która, zgodnie z ksh, powinna zawierać:

  1. firmę (nazwę) spółki,
  2. siedzibę spółki (miejscowość),
  3. przedmiot działalności spółki oznaczany za pomocą kodów PKD (w rejestrze ujawnia się nie więcej niż dziesięć, a jeden stanowi przedmiot przeważającej działalności),
  4. wysokość kapitału zakładowego (minimalna kwota to 5000 złotych),
  5. oznaczenie, czy wspólnik może mieć więcej niż jeden udział,
  6. liczbę i wartość nominalną udziałów (nie mniej niż 50 złotych) obejmowanych przez poszczególnych wspólników,
  7. czas trwania spółki, jeśli jest oznaczony (ograniczony).

Umowa spółki powinna być zawarta w formie aktu notarialnego (pod rygorem nieważności), chyba że rejestracja spółki odbywa się przez Internet, za pośrednictwem portalu S24 – wówczas umowę spółki konstruuje się w oparciu o wzorzec znajdujący się w tym systemie. Zawarcie umowy spółki tworzy spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji.

Umożliwienie tworzenia spółek za pomocą systemu teleinformatycznego miało w swoich założeniach uprościć zakładanie tego rodzaju podmiotów gospodarczych i usprawnić podejmowanie działalności gospodarczej. Choć tworzenie spółki z o.o. przez Internet jest dość wygodne i proste, ma też swoje wady, jak choćby szereg ograniczeń w kształtowaniu treści umowy spółki.

Poza zawarciem umowy spółki, przepisy kodeksu wymagają, aby:

  1. wspólnicy wnieśli wkłady na pokrycie kapitału zakładowego (na tym opiera się konstrukcja spółki z o.o. w ujęciu ksh),
  2. został powołany zarząd (jest to konieczne z uwagi na to, że to na zarządzie spoczywa wiele obowiązków związanych z wpisaniem spółki do rejestru),
  3. w razie potrzeby powołano radę nadzorczą albo komisję rewizyjną (tego rodzaju organy funkcjonują w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością stosunkowo rzadko-  jest to obowiązkowe, jeżeli kapitał zakładowy przekracza kwotę 500 000 złotych albo wspólników jest więcej niż 25),
  4. dokonano wpisu do rejestru.

Czy spółka z o.o. może być jednoosobowa? 

Tak, przepisy Kodeksu spółek handlowych dopuszczają zawiązanie spółki z o.o. przez jeden podmiot. Wówczas, nie zawiera się umowy spółki, a akt założycielski – zgodnie z wymaganiami odnoszącymi się do umowy spółki. W odróżnieniu od charakteru wielostronnego umowy spółki z o.o., akt założycielski stanowi jednostronne oświadczenie woli.

Czym jest siedziba spółki?

Zgodnie z ogólnymi przepisami prawa cywilnego, siedzibą spółki z o.o. będącej osobą prawną, jest miejscowość, w której znajduje się jej organ zarządzający. Wobec tego, w umowie spółki (akcie założycielskim) wystarczające jest podanie jako siedziby jedynie miejscowości. Jednakże, przy składaniu wniosku do sądu rejestrowego, wymagany jest konkretny adres.

Siedziba spółki wyznacza właściwość sądu rejestrowego i sądu w sprawach sądowych wynikłych ze stosunku spółki – wobec wymogu wskazania w umowie jedynie miejscowości, zmiana adresu na inny w obrębie tej samej miejscowości nie wymaga zmiany umowy, a zaledwie zgłoszenia tego faktu sądowi rejestrowemu.

Jak wygląda zawarcie umowy spółki przed notariuszem?

Zawarcie umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przed notariuszem wymaga przede wszystkim obecności wszystkich wspólników (lub prawidłowo umocowanych pełnomocników). Sporządzając umowę spółki, notariusz określa w niej ustalone przez wspólników podstawowe informacje na jej temat (firmę, siedzibę, przedmiot działalności, dane wspólników, sposób reprezentacji).

Taksa notarialna za sporządzenie umowy spółki uzależniona jest od wysokości kapitału zakładowego. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości w sprawie maksymalnych stawek taksy notarialnej, maksymalna stawka wynosi od wartości:

1) do 3 000 zł – 100 zł (z uwagi na wymóg ustalenia minimalnego kapitału zakładowego w kwocie 5 000 złotych ten podpunkt nie znajdzie zastosowania)

2) powyżej 3 000 zł do 10 000 zł – 100 zł + 3% od nadwyżki powyżej 3000 zł (czyli taksa za założenie spółki o kapitale zakładowym 5 000 złotych wyniesie 160 złotych);

3) powyżej 10 000 zł do 30 000 zł – 310 zł + 2% od nadwyżki powyżej 10 000 zł;

4) powyżej 30 000 zł do 60 000 zł – 710 zł + 1% od nadwyżki powyżej 30 000 zł;

5) powyżej 60 000 zł do 1 000 000 zł – 1010 zł + 0,4% od nadwyżki powyżej 60 000 zł;

6) powyżej 1 000 000 zł do 2 000 000 zł – 4770 zł + 0,2% od nadwyżki powyżej 1 000 000 zł;

7) powyżej 2 000 000 zł – 6770 zł + 0,25% od nadwyżki powyżej 2 000 000 zł, nie więcej jednak niż 10 000 zł, a w przypadku czynności dokonywanych pomiędzy osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn nie więcej niż 7500 zł.

Należy pamiętać, że poza samą taksą, opłacie podlega także sporządzenie niezbędnych odpisów umowy spółki. Opłata wynosi 6 złotych za każdą rozpoczętą stronę.

Jak złożyć tradycyjny wniosek o dokonanie wpisu do KRS?

Złożenie papierowego wniosku o dokonanie wpisu w Krajowym Rejestrze Sądowym wymaga:

  1. złożenia druku KRS-W3 (wniosek o wpis spółki) wraz z kilkoma dostępnymi na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości formularzami, w szczególności drukami: KRS-WE (wspólnicy podlegający wpisowi), KRS-WK (organy spółki, np. rada nadzorcza, zarząd), KRS-WL (jeśli powołano prokurentów), KRS-WM (przedmiot działalności),
  2. dołączenia do wniosku o wpis: umowy spółki, listy wspólników, danych członków zarządu, adresów do doręczeń członków organów i osób uprawnionych do powołania zarządu, dowodu uiszczenia opłaty w wysokości 600 złotych (500 złotych z tytułu wniosku o wpis spółki oraz 100 złotych za ogłoszenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym).

Jak zarejestrować spółkę z o.o. w S24?

Rejestracja spółki przez Internet jest przede wszystkim mniej czasochłonna i bardziej odformalizowana. Zakładanie spółek przez system teleinformatyczny to rozwiązanie dedykowane raczej osobom mającym w planach proste spółki o umowach tworzonych w oparciu o wzorce.

Aby zarejestrować spółkę za pośrednictwem S24 należy przede wszystkim załozyć konto przy użyciu adresu email oraz mieć możliwość złożenia podpisu przez e-PUAP (profil zaufany) lub posiadać podpis kwalifikowany. Jest to niezbędne zarówno do podpisania dokumentów (umowy spółki, listy wspólników, uchwał itd.), jak i samego wniosku o wpis spółki z o.o.

Rejestracja spółki w S24 wymaga dosłownie kilku kroków:

  1. wybrania firmy i siedziby nowo powstającej spółki,
  2. zawarcia umowy spółki,
  3. skompletowania niezbędnych dokumentów (lista wspólników, oświadczenie o statusie cudzoziemca, uchwała o powołaniu zarządu, oświadczenie o wyrażeniu zgody na pełnienie funkcji, listy adresów do doręczeń osób uprawnionych do powołania zarządu i członków organów spółki itd.),
  4. podpisania wszystkich dokumentów,
  5. wypełnienia wniosku, opłacenia go i wysłania do właściwego według siedziby spółki sądu.

Założenie spółki przez Internet jest również korzystniejsze w zakresie ponoszonych kosztów – wobec braku konieczności udania się do notariusza, należy jedynie uiścić opłatę w wysokości 350 złotych (250 złotych z tytułu wniosku o wpis oraz 100 złotych za ogłoszenie w Monitorze Sądowym i Gospodarczym).

Na postanowienie sądu rejestrowego o wpisie spółki z o.o. do rejestru czeka się zazwyczaj kilka dni; o decyzji sądu właściciele spółki są informowani zarówno w drodze mailowej, jak i na swoich kontach w S24 w zakładce “korespondencja”.

Jak zbyć udziały w spółce z o.o.?

Podstawowym sposobem na sprzedanie spółki jest zbycie udziałów przez jej właściciela lub właścicieli, jeżeli wspólników jest więcej.

Wspólnikowi przysługuje prawo do zbycia całości udziału, części lub ułamkowej części, a także do zastawienia posiadanych przez siebie udziałów. Wymaga to formy pisemnej z podpisami notarialnie poświadczonymi. Wyjątkiem jest sytuacja, w której umowa spółki została zawarta w systemie informatycznym – wówczas do zbycia udziałów dochodzi po podpisaniu (profilem zaufanym bądź podpisem kwalifikowanym) stosownych dokumentów w s24.

Zbycie części udziału nie może prowadzić do powstania udziału o wartości poniżej 50 złotych.

Sprzedaż udziałów może zostać uzależniona od zgody spółki, której udziela zarząd. Jeśli zarząd odmówi zgody na zbycie udziałów, a istnieją ku temu ważne powody, sąd rejestrowy może takiej zgody udzielić.

Za zobowiązania wobec spółki, nabywca udziałów odpowiada solidarnie ze zbywcą.

Jakie są zalety spółki z o.o.?

Najbardziej docenianą cechą spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest ograniczona odpowiedzialność jej wspólników, którzy za zobowiązania spółki nie odpowiadają. Ich “odpowiedzialność” sięga jedynie wysokości wniesionego wkładu, nie odpowiadają zatem własnym majątkiem. Korzystne jest również rozdzielenie funkcji właścicielskiej (wspólnicy) od zarządzającej, menadżerskiej (zarząd).

Wobec tego, wspólnicy nie ponoszą odpowiedzialności za zobowiązania spółki – ponoszą jedynie ryzyko ekonomiczne, do wysokości wniesionego wkładu.

Kolejną zaletą jest stosunkowo niska, minimalna wysokość kapitału zakładowego, tj. 5 000 złotych, i niskie koszty jej założenia (zwłaszcza w systemie s24).

O atrakcyjności podejmowania działalności w ramach spółki z o.o. stanowi także możliwość jej utworzenia za pośrednictwem systemu teleinformatycznego – szybko, prościej i taniej. Pozytywną stroną jest również otrzymanie numerów NIP i REGON automatycznie, tuż po wpisie do KRS oraz możliwość założenia spółki jednoosobowo.

Jakie są wady spółki z o.o.?

Niewątpliwie, do mniej korzystnych stron prowadzenia spółki z o.o. należą: podwójne opodatkowanie spółki (zysku spółki i dywidend wypłacanych wspólnikom, nieprzeznaczonych na cele inwestycyjne, obowiązek prowadzenia pełnej księgowości oraz szereg formalności związanych z podejmowaniem w obrębie spółki decyzji.

Ważnym aspektem prowadzenia działalności w ramach spółki z ograniczoną odpowiedzialnością stanowiącą zabezpieczenie interesów wierzycieli jest obarczenie członków zarządu odpowiedzialnością za zobowiązania spółki w przypadku jej niewypłacalności (art. 299 ksh).

Ze względu na brak odpowiedzialności wspólników za zobowiązania, spółce trudniej jest zaciągnąć kredyt lub pożyczkę w banku – w stosunku do osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą. Dotyczy to głównie nowych spółek, które nie mają jeszcze historii i majątku. W takiej sytuacji potencjalni pożyczkodawcy mogą domagać się od wspólników lub członków zarządu weksli lub zabezpieczeń na ich prywatnym majątku. W związku z tym, w pewnych sytuacjach korzyści związane z ograniczeniem odpowiedzialności mogą okazać się iluzoryczne.

Spółka z o.o. a zasada nieprzenoszalności koncesji

 

Zasadą jest, że podmiot koncesjonowany nie może przenieść koncesji na osobę trzecią. Koncesja jest bowiem uprawnieniem o charakterze osobistym, nieprzenoszalnym. Nie można po prostu kupić koncesji – nawet w związku z nabyciem składników majątku służących do prowadzenia koncesjonowanej działalności.

Zasady nieprzenoszalności na gruncie prawa publicznego uprawnień wynikających z koncesji (a także zezwoleń i licencji) nie podważa przepis art. 552 Kodeksu cywilnego. Przepis ten wprowadza zasadę, iż czynność prawna mająca za przedmiot przedsiębiorstwo obejmuje wszystko, co wchodzi w skład przedsiębiorstwa, chyba że co innego wynika z treści tej czynności prawnej albo z przepisów szczególnych.

W konsekwencji, na podmiot nabywający przedsiębiorstwo (rozumiane jako zorganizowany zespół składników niematerialnych i materialnych przeznaczonym do prowadzenia działalności gospodarczej), nie przejdzie koncesja udzielona zbywcy tego przedsiębiorstwa.

Nie można kupić koncesji, ale można kupić spółkę prowadzącą koncesjonowaną działalność gospodarczą. Powyższe jest istotną zaletą prowadzenia biznesu w formie spółki kapitałowej.

Koncesja jest również – co do zasady – zachowana w przypadku procesów transformacyjnych, o których mowa w Kodeksie spółek handlowych:

  1. Fuzje i przejęcia (transakcje m&a)

Zgodnie z art. 494 § 1 ksh, spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki.

  1. Podział spółki

Zgodnie z art. 531 § 1 ksh, spółki przejmujące lub spółki nowo zawiązane powstałe w związku z podziałem wstępują z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w prawa i obowiązki spółki dzielonej, określone w planie podziału.

  1. Przekształcenie spółki

Zgodnie z art. 553 § 1 Kodeksu spółek handlowych, spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej.

Zgodnie z art. 618 ksh, przepisy art. 494 § 2 i art. 531 § 2 ksh stosuje się do koncesji przyznanych po dniu wejścia w życie Kodeksu spółek handlowych, chyba że przepisy dotychczasowe przewidywały przejście takich uprawnień na spółkę przejmującą lub na spółkę nowo zawiązaną. Zatem koncesje udzielone przed 1 stycznia 2001 r. nie mogą przejść na spółkę przejmującą lub nowo zawiązaną

Uprawnienie Prezesa URE

Zgodnie z art. 41 ust.4 pkt 2 ustawy – Prawo energetyczne, Prezes URE może cofnąć koncesję albo zmienić jej zakres w przypadku podziału przedsiębiorstwa energetycznego lub jego łączenia z innymi podmiotami.

W doktrynie wskazuje się, że skutkiem połączenia lub podziału przedsiębiorstwa energetycznego może być utrata spełniania przez spółkę wymogów dla uzyskania i posiadania koncesji (niezaleganie z zapłatą podatków, dysponowanie środkami finansowymi w wielkości gwarantującej prawidłowe wykonywanie działalności, posiadanie możliwości technicznych gwarantujących prawidłowe wykonywanie działalności, niekaralność członków organu zarządzającego).

Prezes URE powinien zweryfikować czy spółka nowo zawiązana lub przejmująca, na którą miałaby być przeniesiona koncesja, w dalszym ciągu spełnia wszystkie wymogi i daje rękojmię wykonywania działalności objętej koncesją.

W przeciwnym wypadku Prezes URE może wydać decyzję o cofnięciu koncesji.

 

Zbycie udziałów w spółce z o.o. a zgoda Prezesa URE na przejście uprawnień z aukcji OZE na nabywcę

 

Zgodnie z art. 83a ust. 1 ustawy OZE, przed zawarciem umowy przenoszącej własność instalacji odnawialnego źródła energii, wytwórca przenoszący własność oraz nabywca tej instalacji występują do Prezesa URE z wnioskiem o wyrażenie zgody na przejście zobowiązania sprzedawcy zobowiązanego i prawa, określonych odpowiednio w art. 92 ust. 1 i 5, oraz obowiązków wynikających z wygranej aukcji na jej nabywcę, przedkładając wymaganą dokumentację.

Zgodnie z ust. 5 ww. artykułu ustawy OZE, w przypadku wyrażenia zgody przez Prezesa URE, prawa i obowiązki z wygranej aukcji przechodzą na nabywcę instalacji z dniem jej nabycia.

Ustawa OZE nie ogranicza prawa do zbywania udziałów w spółkach, które wygrały aukcje.

Przytoczone przepisy stanowią o nabywaniu instalacji. Zgoda Prezesa URE i złożenie oświadczenia nie są konieczne w przypadku czynności prawnych prowadzących do przeniesienia własności instalacji w przypadku łączenia spółek. Podnoszone są poglądy, że podział spółki należy uznać za zbycie instalacji w rozumieniu ustawy OZE, co pociąga za sobą obowiązek złożenia oświadczenia i uzyskania zgody Prezesa URE.

Pomoc radcy prawnego

 

Jeżeli potrzebujesz wsparcia radcy prawnego mającego doświadczenie w doradztwie na rzecz przedsiębiorców, w tym spółek, w zakresie prawa energetycznego i odnawialnych źródeł energii, zapraszam do kontaktu. Specjalizuję się w doradztwie na rzecz przedsiębiorców z branży energetycznej.